Wikia


Ba Sing Se
Hoofdstuk informatie
Serie

Iedereen in de wereld van Avatar

Schrijver

een hoop

Boek

1

Hoofdstuk

1

Chronologie

Het verhaal speelt zich af, net na de stichting van de Verenigde Republiek der Naties. Republikazia is nog een ontwikkelings stad en daarom speelt het verhaak zich af op andere plaatsen

Line en CamiEdit


Rustig reed ik op mijn paard naar school. School was dichtbij, maar de rit was te paard zoveel leuker. In de verte zag ik de mooie grote school van de binnenste ring van Ba Sing Se al liggen. De school was geheel van aarde en bedrukt met het teken van het aarderijk. De weg van mijn huis naar school duurde zo'n vijftien minuten lopend. Ik had daarin best mazzel. Mijn weg van huis naar school, was erg mooi en prettig. Overal om me heen groeide bomen en struiken. Prachtige huizen sierden de straten. De vogeltjes die over kwamen vliegen en de zon die op kwam. Ik hield van de tocht. Diep snoof ik de geur van de verse lente dag op. mmm ik slaakte een zucht van verlichting. Uit het huis naast mij kringelde de geur van vers gebakken broodjes en heerlijke soep. Ik gaf een rukje aan de teugels van mijn paard en mijn paard stopte. Braaf. fluisterde ik in zijn oortjes. Ik liet me van het zadel glijden en wandelde het tuin pad op. Mijn paard bleef zoals gewoonlijk netjes staan. Rustig drukte ik op de bel. Ik hoorde wat gestommel en een vrouw deed open. Hallo, kan ik u iets aanbieden? vroeg de vrouw. Ze droeg een schoonmakers outfit en was hier duidelijk niet voor haar plezier. Nee dank u, ik wacht op mijn vriendin, Loli, zou je haar kunnen halen? lief lachend keek ik de vrouw aan. Natuurlijk zei de vrouw met een zucht. Ze draaide zich om en verdween naar binnen. Hoofdschuddend keek ik haar na. De deur open laten staan. mompelde ik in mezelf. Ik wist nog dat dat de rede was dat mijn moeder onze bediende ontsloeg.
hé Line Loli kwam de trap af gestormd zo snel mogelijk naar mij toe. Op haar rug droeg ze haar leren schooltas. Ze stopte net voor mijn neus om haar en griste onder weg haar laarzen nog even mee. Terwijl ze deze aantrok bleef haar blik rusten op de deur. Ze keek even naar mij en tegelijk riepen we: Deur open laten staan! Lachend duwde Loli de deur dicht en liepen we het tuinpad af. Net voor ze de tuin verliet sloeg ze linksaf naar de stallen. Heb je dit keer je paard wel al vast buiten gezet. riep ik haar toe. JA riep ze terug. Even later kwam ze weer tevoorschijn met een mooi zwart paard. Ze klom op zijn rug en reed de tuin uit. Ik zat ondertussen ook al op de rug van mijn bruine paard. Westrijdje? vroeg Loli uitdagend. Ik grijnsde zo'n aanbod sla ik niet af, dat weet je. Ik drukte mijn hielen in de flanken van het paard en scheerde er van door. De kortste weg kende ik inmiddels op mijn duimpje. Ik maakte een scherpe bocht naar rechts en sprong over het hoge hekje van het park. Dit soort kunstjes was mijn sterke punt. Op de vlakke en rechte stukken haalde Loli me altijd in. Voorzichtig keek ik achterom, Loli reed achter me. kan je niet sneller. riep ik haar toe. Vervolgens draaide ik me om en sprong net op tijd over een struikje. Ik maakte een bocht naar links en de school doemde voor me op. Net iets eerder sprong ik draafde ik door de poort. Loli kwam achter me aan en liet zich vermoeid van haar paard glijden. De volgende keer krijg ik je wel! riep ze uitdagend. o ja, vast zei ik grijnzend. Lachend liepen we naar de stallen van de school.
Zo dat was lachen. zei ik grinnekend. We kwamen net de stallen weer uit en wandelde in de richting van school ingang. Klopt, maar mijn uniform zit niet goed dicht, kan je me helpen? Loli frunikte aan de achterkant van haar strik en probeerde ondertussen haar groene jasje recht te trekken. Kom hier zei ik zuchtend, ik liep naar de achterkant van haar rug en maakte de strik opnieuw vast. Vervolgens streek ik met mijn hand de plooi uit haar jasje en alles schoof netjes op zijn plaats. Bedankt. zei Loli toegeefelijk. graag gedaan en dan nu naar binnen. rustig liepen we achter elkaar de school in. We liepen de lange gang door. We kwamen terecht in de grote zaal en gingen rustig zitten. Hé daar komen Boph en Katu zei Loli fluisterend. Ik keek op en zag de twee lange slanke meiden op ons af komen. O nee mompelde ik zachtjes. Ik kon mijn laatste afere met die meiden nog maar al te goed herinneren. Rustig blijven. zei Loli tegen mij. Hé Loli, ga je nog steeds om met dat? vroeg Boph wijzend op mij. Loli antwoordde niet en keek zenuwachtig naar haar schoenen. Ik vroeg je wat. Boph legde haar vuist op tafel en keek Loli kwaad aan. Boph en Katu waren een één eiige tweeling en beide even ieritand. Ze waren nog al slijmerig en de leraren dacht dat het schatjes waren. Helaas waren het vreselijke trutten. Iedereen die op een beetje vrienden had werd door hun de put in gedrukt. Je weet dat dat niet hoort hè. viel Katu haar zu bij. Ik heild het niet meer en stond op. Mijn stoel schoof wel een meter naar achter. Iedereen in de hele zaal keek nu aandachtig naar ons. Jullie trutten moeten gewoon jullie grote klep houden! gilde ik. Ik ben het zat, dat het enige wat jullie blijbaar kunnen pesten is. ging ik verder. NIEMAND MAG JULLIE! en daarmee sloot ik mijn verhaal af. Boph's ogen spuwde vuur en ze wilde me bij mijn keel grijpen, toen plotseling de schoolbel ging. Ze draaide zich om en liep kwaad naar de les. Jij durft. ik draaide me om en keek recht in de diepe bruine ogen van: Yuru. Ik slikte en probeerde niet meteen iets stoms te zeggen. Dank je wist ik uiteindelijk uit te brengen. Ik zie je wel weer. Yuru draaide zich om en zijn prachtige blonde haren verdwenen tussen de menigte. Wat is er met jou je bent knal rood? vroeg Loli plotseling. Niks, gewoon met Boph en zo. zie ik snel en samen liepen we naar de les.

Cami
´Hé Cami, doe je een potje mee?´ ik draaide me om, ´Nee sorry Lon de bel gaat al over een minuut of wat,´ Lon haalde zijn schouders op en liep naar de lift(een heel mechanisme dat aangedreven werd met stoom), hij had wat aan zijn voet.
´Heey, Lola!´ daar kwam mijn klasgenoot aan, we konden het op zich met elkaar vinden, maar beste vriendin waren we niet, die zaten alle in een andere klas,´Zullen we gaan?´ ik knikte en liep samen met haar de trap op. In de eerste gang op de begane grond was er ruzie tussen een stel meiden, geen van hen kende ik. We liepen door naar de kelder waar we kunst en cultuur zouden krijgen, mijn favoriete vak. Het beloofde een leuke les te worden


Line
Met een zucht keek ik naar de klok net boven de leraar. De wijzers tikte tergend langzaam, terwijl mijn leraar wat vertelde over de geschiedenis van het aarderijk. Nog twintig minuten en de school was uit. Dat kan Line natuurlijk wel beantwoorde. ik schrok op en keek recht in de ogen van Mesteer etsji. eh begon ik. Dat dacht ik al, ik denk dat ik maar een streepje achter je naam ga zetten. Zo zou Hinkon het niet opgelost hebben. riep ik wanhopig. Mesteer Etsji sraaide zich om. Aha je weet in ieder geval wel over wie we het hebben. zei hij verrukt. Opgelucht haalde ik adem, ik had maar een naam gegokt, gelukkig was ik daar goed in. Nou en wat deed Hinkon voor het aarderijk? vroeg meest Etsji, nou hij, hij was een man uiteraard.. een klein zweet druppeltje drupte langs mijn nek. De wijzer tikte langzaam verder nog tien seconden. Ja en? ging meester Etsji onverstoord verder. Hij hete Hinkon. zei ik. Tot mijn grote geluk ging op dat moment de bel. Ik sprong op en borg mijn boeken in mijn tas. Sorry. zei ik zogenaamd verdrietig. De leraar draaide zich boos om en liep naar zijn bureau. Op deze school was het zo geregeld dat de leraar streepjes mocht uitdelen. Deze konden ongemakkelijke dingen veroorzaken en werden getoond aan strenge ouders, maar wanneer de bel ging mochten de leerlingen altijd gaan. Ten zie een streepje iets anders zei. Ik vluchtte de klas uit en wachtte Loli op bij de deur. Jij hebt echt mazzel. zei ze lachend. Ik haalde mijn schouders op en grijnsde. zoveel nou ook weer niet. zei ik lachend. Net wilde ik weg lopen toen er een horde meisjes om mij heen kwam staan. Heb je gevochten met Boph? vroeg er eentje. Ik schudde mij hoofd. ik vertelde haar alleen de waarheid. zei ik langzaam. De meisjes juigde en het duurde wel een half uur voordat ik van ze af was. hihi populair ben je. Loli leek er wel van te genieten. Ik wilde net antwoorden toen mijn oog bleef handen op meneer Tsju. Hij was leraar vechten en hij kende het woord vergeven in ieder geval niet. Oei fluisterde ik toen hij op mij en Loli af kwam lopen. Line, jou wil ik even spreken. zei Tsju, ik slikte. Nooit goed als de meneer Tsju naam kende. Mag Loli mee? vroeg ik snel. Tsju keek even om zich heen en vroeg toen bedoel je haar? hij wees naar Loli naast mij. Ik knikte. Tsju schudde abrubt zijn hoofd. Wij moeten elkaar onder vier ogen spreken. zei hij resoluut. Natuurlijk meneer. fluisterde ik zacht en ik boog een beetje. Tsju knikte goedkeurend en gebaarde hem te volgen. Tot morgen. riep Loli nog. Ik zwaaide even en liep toen snel Tsju achter na. We liepen de lange brede trap op. Het vechtlokaal bevond zich helemaal boven en beneden. Wat is er meneer? vroeg ik toen ik mijn zenuwen niet meer onder controle had. Dat zie je wel. antwoordde Tsju streng. Ik had nooit een hekel aan Tsju gehad, omdat hij mijn favoriete vak gaf, maar ik vond hem wel een beetje eng. Hier moeten we naar binnen. Tsju opende een deur en lied mij voor gaan. Ik liep naar binnen en keek de vechtzaal in. Tsju liep langs de rand een klein kwamertje binnen. Ik volgde hem en nam plaats aan een lage stoel. Zo enig idee waarom je hier bent? vroeg Tsju terwijl hij ging zitten op zijn stoel. Ik schudde mijn hoofd. nee meneer mompelde ik. Dan zal ik je dat maar eens vertellen. begon Tsju. je bent een geweldige vechtleerling en ik wil je in het team van de school. Mijn mond viel open. Dat was wel het laatste dat ik verwachtte. Dat is geweldig. bracht ik uit. Mooi zei Tsju goedkeurend. Omdat je nog aardig wat te leren hebt, ga je morgen een dag naar een school in het rijke deel van de middelste ring, wie weet leer je daar nog wat leuke vechtkunstjes. Tsju keek me vragend aan en ik knikte. Prima. riep ik blij. Ik heb het al met je ouders besproken. bevestigde Tsju mijn vermoedens. Mijn ouders waren namelijk vanochtend nog al blij en aardig geweest. Ik zal je voorstellen aan het team. Tsju nam me mee terug naar de vechtzaal en blies op zijn fluit. Meteen verschenen er vijf leerlingen. Ze droegen handige sportkleren en keken strak voor zich uit. Netjes in de houding stonden daar de vijf leerlingen, de beste van de school. De meeste geëerde van de school. Ik bekeek ze rustig. Vooraan stond een grote gespierde jongen met een woeste uitdrukking in zijn ogen. Daarnaast stond een iets kleinere jongen, met pikzwarte haren en sluwe ogen. Weer daarnaast stond Nuase. Het sterkste meisje van de school. Daar weer naast stond nog een grote, maar vooral lange jongen en daarnaast stond tot mijn verbazing Yuru. Yuru? vroeg ik vragend. Yuru keek me aan en knikte. Tsju draaide zich naar me toe en zei: Yuru wil niet dat de hele school weet van zijn status, hij is echter wel de beste die ik heb. het laatste fluisterde hij. Nou goed, we gaan trainen.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki