Wikia


De schaduwen van een duister spel dansen over een veld van licht heen en weer, bewogen door een macht die groter is dan hen.

In het heetst van de strijd moeten drie tieners bewijzen wat ze waard zijn. Blindelings hun ouders volgen is niet genoeg. Ze moeten op eigen benen leren staan, maar dat valt nog niet mee.

Zeker niet voor Lune, een van de jongere gelijkwaardigen die door haar ouders is gerecruteerd toen ze tien jaar was. Nu haar ouders geen tijd meer voor haar hebben moet ze maar zien hoe ze de pubertijd overleeft. Ook Takano wil het graag anders. Ondanks zijn jeugdig succes als waterstuurder zou hij zijn saaie leventje graag doorbreken. Samen met Tarrloks speciale gevechtseenheid vindt hij het avontuur, maar is dat wat hij zoekt?

En Séliah? Séliah zag haar vader nog maar zelden nadat Amon was verschenen. Als vliegenier in opleiding krijgt ze niet alleen diens respect, maar ook volledige vertrouwen. Séliah krijgt te veel geheimen toevertrouwt. Bang om iets te verklappen, houdt ze zich afzijdig.


Wajang
Wayang
Algemeen
Maker: Mvs109
Genre: Avontuur, oorlog
Land/Taal: Nederlands
Hoofdstukken: Nog onbekend
Duur: Nog in ontwikkeling. Waarschijnlijk 10 á 15 delen.

ProloogEdit

Noatak zuchtte. De kettingen rinkelden zachtjes bij iedere beweging die hij maakte. Vastgeketend als een hond zat hij tegen de gestoffeerde muur aan. Een band om zijn nek, een band om zijn middel en een band om iedere enkel zat diep in de muur vastgeankerd.

Banden om zijn polsen waren niet nodig geweest. Een dwangbuis hadden ze een beter idee gevonden. Praktisch al zijn bewegingsvrijheid en het laatste restje zelfrespect dat hij nog had bezeten waren er mee verloren gegaan.

Noatak zuchtte nogmaals. De stilte in zijn cel was bijna ondragelijk. Het was al twee jaar ondragelijk. Geluk noemden sommigen het dat hij de zelfmoordaanslag van zijn broer overleefd had, maar nauwelijks was Noatak uit het ziekenhuis ontslagen of ze hadden hem opgepakt en hier neergezet. Twee jaar geleden moet dat geweest zijn.

Sindsdien was zijn leven een hel geweest. Psychiaters bleven hem lastig vallen, gevangenispersoneel vernietigden elk restje zelfrespect dat hij nog had en voor de rest zag hij geen mens. Noatak wist dat Sato en zijn luitenant hier ook gevangen zaten, maar ze hadden het geluk dat ze niet in een dwangbuis hoefde te zitten.

In de stilte hoorde Noatak zijn maag rammelen. Ze moesten eens opschieten met zijn eten. De gedachte was nog niet eens afgerond toen hij de sloten aan zijn deur open hoorde gaan.

'Dat zou tijd worden,' bromde Noatak.

'Ik kan je rantsoen nog strenger maken, wist je dat?' antwoordde Lin kortaf. Noatak staarde naar haar met aarde bedekte laarzen.

'Weet u zeker dat u hem alleen wilt spreken, mevrouw? Wij kunnen u buiten niet horen,' zei Lin tegen iemand achter haar.

'Bedankt, chef Beifong, maar ik heb niets van hem te vrezen.' Noatak keek op. Die stem, die kende hij. De vrouw was echter niet te herkennen met haar blauwe regencapouchon op.

'Wat u wilt,' zuchtte Beifong. Ze liep naar buiten toe. De deur werd terug op slot gedaan. Noatak probeerde zijn onverwachte bezoeker te herkennen, maar de capouchon verried niets. Het bezoek ging tegenover hem zitten met een schaaltje rijst. Ze wilde hem te eten geven, maar Noatak hield zijn lippen stijf op elkaar.

'Ben jij altijd zo vervelend?' vroeg de bezoeker geïrriteerd.

'Ik neem niets aan van een vreemde. Zeker niet in deze positie,' antwoordde Noatak dwars.

'Maar ik ben geen vreemde,' fluisterde de bezoeker.

'Waarom dan zo mysterieus?'

'Eerst je eten. Dan praten we,' beloofde de bezoeker. Noatak keek haar vertwijfeld aan. Toen aanvaardde hij het eten dat ze hem aanbood. In stilte werd de rijst gegeten. 

'Wie ben jij?' vroeg Noatak toen hij alles op had gegeten.

De bezoeker deed haar capouchon af. Ebbenzwarte haren vielen in golven om haar maanbleke gezicht heen. Twee zachte, grote, kastanjebruine ogen keken hem aan. Op haar rozerode lippen speelde een vertwijfelde glimlach. Ze was een schoonheid.

Noatak vergat bijna te ademen. Dit kon niet. Dit was onmogelijk.

'Séliah?' Het meisje knikte.

'Ik dacht dat ik je moeder zag,' zei Noatak. De ogen van het meisje begonnen te schitteren. Bij Koh, ze leek als twee druppels water op haar moeder.

'Echt waar?' Niet in staat iets uit te brengen, kon Noatak alleen maar knikken. Séliah vloog hem om de hals. Haar geur prikkelde in Noataks neus. Ze rook naar een naderende storm vermengd met het zweet van haar harde werk. Ze rook naar de vrijheid.

'Papa.' Ze braken allebei. Séliah drukte zich tegen haar vader aan en huilde bittere tranen. Noatak wilde haar omarmen, troosten en vertellen dat alles goed was, maar hij kon niets. Samen bleven ze op de grond zitten, tranen schreiend die ze niet eerder hadden kunnen vergieten.

'En ben je vliegenier geworden zoals je altijd al wilde?' Séliah schudde haar hoofd.

'Ik ben de politiek in gegaan.' Noatak keek zijn dochter verbaasd aan.

'Jij? In de politiek? Ben je dan zoveel veranderd, mijn dochter? Jij laat je toch niet commanderen?' Séliah lachte. Ze ging tegen haar vader aanzitten. Ze was heerlijk warm.

'Vlak nadat jij was...verdwenen, vroegen je mensen of ik hun wilde beschermen. Ik ben in overleg met de Raad gegaan. Nu ben ik het huidige raadslid die de niet-stuurders vertegenwoordigd en leid ik de Gelijkwaardigen als deel van een nieuwe politiemacht.'

Noatak keek zijn dochter met grote ogen aan. Aan de ene kant verbaasde het hem niets dat Séliahs verantwoordelijkheidsgevoel haar de politiek in had geleid, maar aan de andere kant...ze had altijd vliegenier willen worden. De wind achterna, de vrijheid tegemoet.

'Het spijt me.'

'Wat?'

'Dat je op moet draaien voor de fouten die ik gemaakt heb,' fluisterde Noatak.

'Oh, papa, alsjeblieft. Ik ben trots dat ik mezelf de vertegenwoordiger van de niet-stuurders mag noemen en ik ben vliegenier, maar ik werk niet voor defensie.'

Het bleef een tijdje stil tussen vader en dochter.

'Waarom ben je gekomen? Het lijkt me sterk dat ze mijn dochter bij me zullen laten,' zei Noatak. Een schaduw trok over het gezicht van de mooie jonge vrouw heen.

'Ze weten niet dat ik jouw dochter ben. Ik wilde al veel eerder komen, maar dat zou niet gelukt zijn zonder levens in gevaar te brengen.'

'Waarom is het nu dan anders?'

'Ik kom je hier namens de Raad een voorstel doen. Sato is ontsnapt en we vrezen dat hij zich wil wreken op de stad. Ik weet alles van de Gelijkwaardigen, maar met Sato ben ik nooit bezig geweest,' zei Séliah.

De vrouw ging staan. Nu pas zag Noatak dat het symbool van de Raad op haar borst gespeld was. Ze was een indrukwekkende persoonlijkheid. Zelfverzekerd, stralend, maar niet bedreigend. Ze moest een waardevolle aanwinst voor Republicasia zijn.

Er werd aan het slot gerommeld. In de deuropening stond Lin Beifong in gezelschap van nog twee andere agenten.

'Noatak Yakoneszoon, de Raad gunt je het voordeel van betwijfel. Als jij volgens onze wetten wilt helpen om een tweede oorlog te voorkomen, dan zullen wij uw straf opnieuw bekijken. In uw voordeel,' sprak Séliah koel.

Ze knikte haar vader bemoedigend toe en liep toen de cel uit. De deur ging terug op slot. Noatak bewoog zich niet. Hij was bang. Bang dat alles wat er net was gebeurd een droom was geweest.

Zijn dochter. Ze leefde nog. Ze was gezond. Ze was hier geweest. Zijn dochter. Séliah.

Waarom zij? Waarom had zij die verantwoordelijkheid op zich moeten nemen? Ze was te lief. Ze was te verlegen.

Voor Noataks geestesoog speelde zich taferelen van lang geleden af. Séliah. Altijd in de schaduw. Voor haar eigen veiligheid. En toen hij er niet langer voor haar was, was ze in het diepe gegooid.

Noatak boog zijn hoofd. Wat had hij gedaan?

Het beginEdit

Veertien jaar eerder

Een zachte klop op de deur deed Amon opkijken. Het zesjarige meisje gleed snel van zijn schoot af, graaide de schoolboekjes bij elkaar en liep naar de kamer naast zijn kantoor. Er werd nogmaals geklopt.

'Binnen,' zei Amon. Een van zijn mensen kwam binnen. Het was Chung, de fonograafverkoper. Hij oogde nogal ongemakkelijk.

'Stoor ik?' vroeg de man. Amon wierp een blik op de deur waarachter het meisje verdwenen was.

'Als u het kort kan houden,' verzocht Amon. Chung wipte zenuwachtig van het ene op het andere been.

'Ik kan niet meedoen met de operatie van overmorgen,' gooide Chung er uit. 'Ik heb een dochtertje van zes en mijn vrouw is naar Ba Sing Se voor zaken...'

Amon knikte begrijpend. Hij liep naar de archiefkast in de hoek toe en zocht de documentatie over de geplande missie van overmorgen. Na wat bladeren vond hij het. Amon boog zich over de papieren heen. Hij zuchtte.

'Het ziet er naar uit dat ik u echt niet kan missen op die operatie, meneer Chung. Als het kon had ik Kui gevraagd om uw plaats in te nemen, maar de man ligt in het ziekenhuis,' zei Amon.

'Maar mijn dochter dan?' vroeg Chung. Amon dacht een moment na.

'Ze zou hier kunnen blijven. Ik wil wel aan Midori vragen of ze op uw dochter wilt passen,' zei Amon. Chung keek zijn leider vertwijfeld aan. Amon zuchtte. Kinderen werden zo langzamerhand een probleem hier. Enkele kwartieren van de Gelijkwaardigen hadden al meer jong grut dan chi-blokkeerders rondlopen.

Gelukkig had Amon wat vrijwilligers weten op te trommelen om de kinderen te letten wanneer hun ouders weg waren. Midori was een van die mensen geweest. En nu mocht ze weer inspringen. Uiteindelijk wist Amon de man alsnog zo ver te krijgen om zijn dochter onder de hoede van Midori te plaatsen.

Chung liep het kantoor uit. Toen de deur dicht ging, verwachtte Amon dat het kleine meisje weer tevoorschijn zou komen, maar ze kwam niet. Amon liep naar de kamer naast zijn kantoor toe. Er stond niet veel.

Er stond een bedbank tegen de ene muur aan, een eettafel in het midden en verder nog wat boekenplanken aan de muur en wat kastjes met onder andere een radio er op. Oorspronkelijk was dit een een ruime slaapkamer geweest met een inloopkast. Nu was de kast de slaapplek van het kleine meisje.

'Séliah?' Amon keek om zich heen. Waar was dat kind nu? De enige doorgang tot deze kamer ging via zijn kantoor, dus ver weg kon ze nooit zijn.

'Séliah?' Misschien was het handiger als hij het licht aan zou doen. Een klein schemerlampje sprong aan. Op de bank zag hij zijn dochtertje opgerold onder een deken liggen. Haar schoolspullen lagen op de eettafel. Amon sloop naar haar toe. Hij hoorde zachtjes lachen onder de deken vandaan komen. Toen hij haar begon te kietelen, stopte ze niet meer met lachen.

'Papa, hou op!' gierde Séliah. Amon bleef het meisje kietelen tot ze niet meer kon.

'Kom je mee spelen, papa?' vroeg het meisje toen haar vader haar niet langer mee plaagde. Ze gleed van de bank af en liep naar haar blokkendoos toe. Er lagen wat losse poppetjes omheen. Amon liep met haar mee en ging naast haar op de grond zitten.

Republiek Stad had hem nodig. Het kwaad rustte niet, maar het was veel te lang geleden dat hij weer eens rustig met zijn dochter had kunnen spelen. De pret duurde echter niet lang, want er werd weer op de deur geklopt.

'Amon, kan ik je even spreken?' De leider van de Gelijkwaardigen herkende de stem van Midori.

'Ik kom er aan,' riep Amon terug. Séliah keek hem met een hartverscheurende blik aan.

'Kom op, meid. Je moest toch naar bed toe. Ga er maar vast in liggen, dan kom ik je dadelijk nog een kus geven,' fluisterde Amon tegen het meisje.

'Moet ik mijn tanden poetsen?'

'Natuurlijk...'

'Amon? Het is nogal dringend,' klonk aan de andere kant van de deur.

'Niet zo ongeduldig, Midori!' riep Amon terug.

'Moet je vanavond werken, papa?'

'Zo te horen wel. Welterusten, Séliah.'

'Welterusten, papa.' Het meisje stond gedwee op en liep naar haar kamertje toe. Amon liep terug naar zijn kantoor toe. Daar stond Midori met een klein meisje aan de hand.

Wordt vervolgdEdit

Séliah is niet het enige kind dat alleen tussen de Gelijkwaardigen rondzwerft. Er zijn er nog veel meer en geen van allen heeft zin om altijd naar hun ouders te luisten, terwijl de buitenwereld hun nog zoveel leuker lijkt.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki