Wikia


The Colors of the Sky: Hoofdstuk 2

Samenvatting.Edit

Broer en zus Kita en Minami Kazoku leiden nog een prima leven. alhoewel, met Ups en Downs. Totdat Kita word meegenomen...

Hoofdstuk 2:Edit

Kita's POV

Ons huis was groot en mooi. De witte marmeren vloertegels waren soms beschildert met mozaiek. De trap af, de hal door, je opent de deur, dan was je in de mooie woonkamer. De plek waar mijn broer Minami vaak zat. Als je boven in de hal was had je vijf deuren. Eentje aan de linker kant van de trap, Dan moest je een trap op en dan kwam je uit op de zolder, de plek waar rotzooi bewaarden. Eentje aan het einde van de hal, dat was de badkamer. Aan de rechterkant van de badkamer had je de kamer van mijn broer, ik kwam er niet graag omdat het zo stil was. Het was zo stil dat ik soms even dacht dat er een klein meisje aan het zingen was in mijn hoofd. Doodeng… Ook heel vaag net als mijn broer Minami soms. Daarna de kamer van mijn ouders., we zijn zes jaar lang niet meer daar geweest. Sinds de dag van het ongeluk dat mijn hele leven veranderde. En daarna mijn kamer! De mooiste van allen al zeg ik het zelf. Oja! Ik ben Kita Kazoku trouwens!

Ik keek uit mijn raam. Het leger nam kinderen uit ons dorpje mee. Ze probeerden zich los te trekken maar ze waren kansloos. 12 Jaar moest je eigenlijk zijn. Alleen soms namen ze jongere kinderen mee. Ik zag een meisje met Lichtbruin haar in twee staartjes die meegetrokken werd. Ze moest pas een jaar of 11 zijn. Ze huilde en probeerde weerstand te bieden. Natuurlijk mislukte dat. Niemand bied Weerstand tegen het leger. We woonden vlak bij de Si Wong woestijn dus alle twee de legers kwamen hier hun ‘Soldaten’ halen. Het meisje werd de bus ingeduwd. Ik slikte even. Ik rende met de trap naar beneden. Snel duwde ik de deur van de woonkamer open. Minami keek me aan. Ik voelde tranen in mijn ogen opkomen. Hij zat onze wapens te slijpen. Zijn Sai’s en Stiletto’s en mijn pijl en boog. Hij stond op. Ik rende hem in de armen en begon te huilen. ‘Kita toch.’ Zei hij zachtjes tegen mij. Hij streelde m’n haar. ‘Ze pakte haar en ik kon niks doen! Ik voelde me zo schuldig!’  ‘SSSSSht’ deed hij. Hij drukte mijn bleke gezicht tegen zijn lichtbruine huid aan. ‘Het is beter om binnen te blijven. Daar pakken ze je niet.’ Zei hij.

Minami's POV

Ik drukte haar tegen me aan. ‘Laat me alsjeblieft nooit in de steek.’ Zei ik tegen haar.  Ze knikte. ‘Zal ik thee tegen de schrik maken?' Ze knikte weer. Ik liep naar de keuken. Dat was nou mijn zusje. Kita, lief en vrolijk. Maar ook zo kwetsbaar. Ik schonk de thee in een gebloemd kopje. Snel liep ik naar Kita. Ze nam het kopje aan, nam een slokje en zette het op de tafel neer. Het trilde... Het kopje trilde! 'Kita?' vroeg ik. Ze zag het ook. We keken elkaar aan. Misschien was dit wel het moment waaar ik al voor vreesde. Ze pakte haar pijl en boog. Ik pakte mijn messen en stok. Plotseling schoot de aarde uit onze marmeren vloer. 'Minami!' riep ze. We werden gescheiden door een gespierde man die uit de grond kwam.

Kita schoot een pijl, maar de man blokeerde hem met een stuk steen en de pijl brak alsof het een veertje was. De man pakte Kita ruw bij de kin. 'Hoe oud ben jij meissie?' Vroeg hij met een glimlach op zijn gezicht. 'blijf van haar af!' schreeuwde ik wanhopig. 'Veertien.' Hij trok haar gezicht dichter bij de zijne. 'Precies een goede leeftijd.' De echte Kita kwam naar boven. 'Waarvoor Engerd?' De man rolde met zijn ogen. 'Voor het leger van Noord natuurlijk! Maar als je niet wilt mag je gerust bij mij wonen. Je bent een prima meissie.' Ik werd woest. 'Je blijft van m'n zusje af hoor je me?!' Ik gooide een Stiletto. Het kwam in z'n rug terecht maar de man haalde hem eruit alsof het niets was. De man keek me woest aan en liet Kita los. Ze viel op de grond. 'Minami, alsjeblieft.' Haar ogen vol tranen. Maar wat wou ze dan? De man pakte een bijl. En kwam langzaam op me aflopen. Ik slikte. Kita stond op en ging voor de man staan. 'Goed neem mij! Ik ga bij Noord! Maar ik ga niet bij jou wonen! Nooit!' Ik voelde me hopeloos verloren. De man  glimlachde. 'Zo mag ik het horen! Alleen Je gaat wel bij mij wonen. Als je dat niet doet. Vermoord ik hem.' Hij wees op mij. Kita keek hem aan. 'Goed dan.' Mijn ogen werden groot. 'Kita nee!' Ze keek me met tranen in haar ogen aan. Ik wist precies wat haar ogen zeiden. Ik moet wel. Ruw pakte de man haar bij haar arm en trok haar mee. 'Kita!' riep ik nog. 'Dag Minami.' Ze zei het heel zachtjes. Vast doordat ze zo hard huilde van binnen. Ze vertrokken door de kuil. Ik wist zeker dat het de laatste keer was dat ik haar zou zien.

Hopeloos zakte ik in elkaar. Andere mannen kwamen binnen. Ik voelde hoe ik werd meegesleept. Het maakte me niets uit. Ik wou Kita meer niet. Ze gooiden me in een busje. Het was benauwd, een stuk of 10 mensen zaten erin. 'waar gaat dit heen?' vroeg een meisje. 'Zuid.' antwoordde iemand anders.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki