Wikia


-Noordelijke Waterstam/700 jaar voor SK-


Stamhoofd Takah wacht ongeduldig in de overlegkamer op Chef Kran en spirituele leidster Hayama. Na enkele bloedstollende minuten arriveren de twee genodigden.

"Hayama, Kran we zitten met een grote crisis!" verklaard het stamhoofd. De oude maar wijze mensen kijken elkaar serieus en doodstil aan. "Zoals jullie weten is vorige week het schip dat ons explosiefen zou brengen van uit het Aarderijk gebotst tegen een enorme ijsberg waardoor het schip explodeerde." vertelt Takah.

"Dat is oud nieuws Takah. Hoezo zorgt dat voor een crisis?" vraagt de chef. "Wel, U heeft enkele van uw militaire onderzoekers toch het bevel gegeven om die ijsberg te onderzoeken?" vraagt Takah. "Jazeker, maar het enige wat zij aantroffen was een groot gat in die ijsberg, brokstukken en drie overleden bemannings leden." "Na enkele studies concludeerde zij dat de ijsberg gewoon door midden zal schuren waardoor het twee afzonderlijke bergen worden." verklaart Kran.

"Pas op Kran, niet alles is wat het lijkt." zegt Hayama op een dromerige manier. "Ik sprak met Tui en La..." vertelt Hayama. Even wordt de oude vrouw stil. Ze slikt. "De oceaan geest vertelde me dat deze ijsberg voor een tsunami zal zorgen waardoor onze hele noorderlijke beschaving zal worden weg geroeit!" zegt ze bedroeft.

"Dan moeten we dat voorkomen!" zegt Kran met een zware, boze stem terwijl hij op de tafel klopt. "Maar hoe dan? Zelfs onze meest getallenteerde watermeesters kunnen geen tsunami bedwingen!" roept Takah radeloos.

Wat een formeel gesprek zou moeten zijn monde uit in een gekibbel waar niemand wijzer van werd.

Kran stelde voor de voorgevel tien keer groter te maken en twintig keer dikker. Hayama zou de maan en oceaangeest een offer brengen waardoor ze volgens haar de vloedgolf zouden laten verdwijnen. 

Het verwarde stamhoofd wist niet naar wie hij moest luisteren. Ging hij voor het realistische plan om de muren te verdikken of viel hij toch trug op zijn geloofige kant?

Eén ding was wel zeker: Hij moest snel beslissen want de vloedgolf zou binnen de vier dagen het ijzige koninkrijk treffen.

Twee dagen van nutteloos onderhandelen gingen voorbij. Er hing een gespannen sfeer in heel de stam. Iedereen wist dat er iets mis was en dat de drie hoofden er meer van wisten maar iedereen zweeg. Natuurlijk waren er de kleine, nieuwsgierige kinderen die vroegen waarom iedereen er zo stijf, boos of bedroeft bij liep. Ze kregen dit antwoord van de geruststelende stem van hun moeders: "Water is het element van verandering, vloei er met mee."

Natuurlijk begrepen deze kinderen niet wat ze infeite bedoelde met die zin. Eigelijk bedoelden ze: "Er komt veel water hier heen, als het je raakt zwem dan mee met de stroom."

Laat op de avond kijkt het stamhoofd naar buiten. Hij hoort de zee als het ware brullen. Elke nacht won het water meer kracht. Dat merkte hij aan hoe hard de golven tegen de ijsmuren aanbotsten.

Uit vrees dat dit de laatste dagen waren kreeg Takah een flash-back. Hij zag zichzelf als klein jongetje in dit oh zo grote paleis rondhuppelen en sneeuwballen gooien naar de chique geklede mensen. Daarna dacht hij aan zijn vroege tiener jaren. Hij kreeg intensieve trainingen van twaalf tot zestien. En op twintig jarige leeftijd bemachtigde hij de troon. Toen dacht hij aan de tijd dat hij als jonge koning van dertig het land regeerde en de vrouw van zijn leven ontmoete, Nama. Toen kreeg hij de beelden van de bevallingen van zijn drie kinderen voor zich. De stoere Nao, De slime Tayma en de speelse Totoh.

Opeens voelt het stamhoofd dat in gedachte verzonken zit een hand op zijn schouder. Het is Nama. Zij merkt op dat er iets mis is met haar man en geeft hem een troostende knuffel. Zacht gleid er een traan langs de wang van Takah.

De dag voor de ramp werd het nieuws openbaar gemaakt. Hoewel iedereen wel iets ergs verwachte was de hele stam geschokt. Het volk besloot voor Krans plan te gaan. De muur werd verstevigt zo snel als kon. 

Waterstuurders bereide zig voor. De training was intens, gespannen terwijl die los en vloeiend hoorde te zijn. Dat was niet naar de zin van ene Kayden, een vijftienjarige watermeester. Maar zoals alle stammelingen zweeg hij en deed wat er gevraagt werd hoewel iedereen wist dat niemand de golf kon stoppen.

De dag van de ramp brak aan. De versterkte muur moest nog worden afgewerkt. De waterstammelingen deden hun best om het snel en goed te bouwen maar het leek alsof iedereen de hoop al op gaf. De watermeesters hielpen mee aan de muur dus waren de kinderen vrij.

Kayden loopt door de gangen, tunnels en alle plekken die hij al duizende keren bewandelde maar toch was het nu anders. In het paleis zach hij Hayama die gehaast weg liep. Kayden vond dit verdacht en volgde haar.

Hij ondektte de Geesten oase. Zulke warmte dacht Kayden nooit meer te voelen. Hij verschuilt zich in een struik terwijl hij Hayama ziet mediteren. Opeens breekt haar concentratie. Ze zegt spontaan: "Nog een half uur...." 

Hayama verlaat de oase. Kayden is nu ten eide raad. De gene die altijd hoop had had die nu ook opgegeven. Dus was er geen hoop meer dacht hij. De moedeloze jongen begon zich bijna neer te leggen bij het iedee dat de Noordelijke Waterstam over dertig minuten van de aardbodem verdween.

Er reste nu nog tien minuten voor de golf het land zou bereiken. De zee was woest, de grond trilde en Tui en La zwommen snel en gefrustreert om elkaar heen. Kayden besloot dan maar te mediteren als laatste daad. Hij wou alles vergeten en ergens hoopte hij dat dit de laatste keer was dat hij z'n ogen sloot. 

op het moment van de inslag stond iedereen op het centrale veld. Ze staarde naar de muur terwijl ze elkaar vast hielden. Met een enorme smak kam de overweldigende golf tegen de muur aan. Uit reflecs stuurden de oude watermeester nog wat om de stam te beschermen. De muur begaf het en enorme brokstukken vielen neer. Vrouwen en kinderen huilden en schreeuwden. De mannen gaven nog een oorlogskreet en daarna werd elke waterstammeling onverbiddelijk opgeslokt door de tsunami. Kayden zat diep in zijn meditatie toen hij het ijskoude pool water in zijn rug voelde. Ook hij werd mee gesleurt. Hij opende zijn ogen en snakte naar lucht maar het was te laat. Kayden stond op het punt het bewustzijn te verliezen toen een brokstuk de achterkant van zijn hoofd raakte.

Kayden raakte in een trace. Hij zag de Oceaan geest en hij zag hoe zijn astrale lichaam met deze machtige geest versmolt. Uit zijn ogen en mond kwam zwart licht met witte strepen. Met watersturing stuurde hij zich naar boven. Hij sprong vijf meter boven het water uit en bevroor het water onder zig. Nu kon hij staan. Kayden stuurde nu al het water in een golf omhoog. En daarna liet hij het weg vloeien met een krachtige stoot. Met zijn laatste krachten verwijderde hij het water uit de longen van sommige stammelingen. Totaal uitgeput viel hij dood neer voor de oase van Tui en La en gaf zijn leven aan de Oceaan geest.

Dat is het verhaal van Kayden De jongen die een tsunami kan sturen.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki