Wikia


Jeong Jeongs leerling is het verhaal van vuurmeester Jeong Jeong, de eerste in de Vuurnatie die deserteerde en het nog na kan vertellen en Azelia, het meisje dat voor vuur leeft. Na een gruwelijk incident neemt Jeong Jeong het meisje tegen wil en dank onder zijn hoede en leert haar vuursturen. Maar hoewel Azelia alles van haar meester aanneemt is er één ding dat ze niet van hem wil geloven: dat vuursturen een vloek is. Voor haarzelf en voor degene die ze zal liefhebben gaat ze op zoek naar de kern van het vuur: verlichting.

Terwijl Azelia haar blik op de toekomst richt en haar droom ziet uitkomen, wordt de oude deserteur achtervolgd door het verleden. Hun paden branden, roken, sidderen en vlammen, maar zullen ze elkaar nog eens kruisen?

Jeong Jeongs leerling: Water (27)
Water, IJzig Vuur
Water En Vuur
Algemeen
Maker: mvs109
Genre: avontuur
Land/Taal: nederlands
Chronologie
Vooraf gegaan door: Jeong Jeongs leerling: Hangen (26)
Verwant aan: Jeong Jeong, Azelia, Chey, Lin Yee's, Zhao, overzicht, IJskoud Vuur
Opgevolgd door: Jeong Jeongs leerling: Bondgenoten (28)

Wat vooraf ging:Edit

Azelia is door de luchtgeest mee terug in de tijd genomen naar de Westelijke Luchttempel in zijn gloriedagen. Daar krijgt ze de kans om met vuursturen (hittesturing) te leren vliegen. Ze blijkt niet de enige tijdreiziger te zijn. Een ander meisje genaamd Kaiza is door de watergeest La meegenomen om een wens in vervulling te laten gaan.

Jeong Jeong kijkt meerdere malen de dood in de ogen. Mensen die niet meer had moeten of zelf mogen leven blijken nog levend rond te lopen. Opgesloten in het Hang-Vang opent de hel zich voor de oude deserteur.

Aflevering 105A: De NieuwkomerEdit

Zuster Lio en Azelia liepen de kamer in waar altijd pai sho gespeeld werd. Aan de tafel zat een jonge vrouw, Azelia gokte haar net iets ouder dan zijzelf, een beetje afwezig met de stenen te schuiven. Toen ze de twee binnenkomers opmerkte stond ze snel op en trok haar kleren weer in model.

'Kaiza, ik wil je aan iemand voorstellen. Dit is Azelia. Ze komt uit jouw tijd en is met Enlil, de luchtgeest, meegekomen,' zei zuster Lio.

'Aangenaam,' zeiden de twee tegen elkaar. Lio keek naar de twee jonge vrouwen en glimlachte. Azelia's vlammende oranje ogen werden weerspiegeld in Kaiza's kobaltblauwe ogen.

Hoe mooi is de jeugd, dacht Lio met een vlaag heimwee naar haar eigen jonge jaren. Het moest heerlijk zijn om overal te kunnen gaan waar je wilde.

'Ik laat jullie alleen. Azelia, wil jij Kaiza rondleiden?'

'Met alle plezier, zuster Lio,' zei Azelia. Zuster Lio knikte en verliet de kamer. Azelia haalde wat te eten en te drinken uit het vertrek er naast en ging samen met Kaiza aan de pai sho-tafel zitten.

'En wat heb jij moeten doen om hier te komen?' vroeg Kaiza met een plagerige ondertoon. Azelia haalde haar schouders op.

'Het werd me opgedragen. Ik had wat nieuwe vuurstuurtechnieken bedacht en toen had Wan Shi Tong dit met Enlil afgesproken.'

'Wan Shi Tong? De kennisgeest? In La's naam, jij moet wel iets heel bijzonders zijn als hij je toelaat in zijn bibliotheek,' zei Kaiza met grote ogen.

'Dat valt wel mee,' zei Azelia blozend. 'Wan Shi Tong heeft een deel van zijn collectie zien verbranden door Zhao en ik ben mijn familie door hem verloren.'

'Die ken ik: admiraal Zhao! Ik kom uit de Noordelijke Waterstam en vocht mee toen Zhao ons aanviel. Ik zag hoe La Zhao het water in trok,' zei Kaiza.

Azelia slaakte een zucht van verlichting. Nu wist ze zeker dat Zhao dood was en Jeong Jeong veilig was. Toen schoot haar iets te binnen.

'Vrouwen mogen toch niet watersturen in de Noordelijke Waterstam?'

Aflevering 106A: De WaterdameEdit

Kaiza glimlachte geheimzinnig en nam een slok van haar thee. Toen stak ze haar haar op, gooide haar capouchon over haar hoofd heen, deed haar tailleband losser, trok haar handschoenen aan en sprak met verlaagde stem tegen Azelia:

'Het is een gave.' Azelia lachte.

'Als ik niet wist dat je een meisje was, dan zou ik zweren dat ik met een jongen in gesprek was!'

Kaiza zette haar act onverminderd voor. Met een overdreven gebaar stroopte ze haar mouwen op en liet haar spieren bollen.

'Weet je, meiske, die ouwe zeepruim van een Paku ziet niet al te best meer en ik heb al heel vroeg geleerd hoe ik een "echte vent" moet wezen. Zo heb ik watersturen geleerd van de beste watermeester op de hele noordpool.'

'Dus ik neem aan dat jij ook aardig kan watersturen?'

'Inderdaad,' zei Kaiza en als bij toverslag veranderde ze weer in een echte dame. Soepel stuurde ze haar thee tussen haar vingers door.

'Maar wat doe je hier dan?' Kaiza staarde een moment naar de lotussteen die op tafel lag.

'Sinds ik nog heel klein was leek het me geweldig om als een vogel te kunnen vliegen. De vrijheid om te kunnen gaan en staan waar je wilt! Mijn ouders vertelden me over de luchtstuurders. Ik wenste dat ik dat ook kon en haatte het dat ik een waterstuurder was,' zei Kaiza. Ze zuchtte.

'Toen ik te horen kreeg dat er in "onze" tijd geen luchtstuurders meer bestonden was ik ontroostbaar. Die avond ben ik van huis weggelopen en ben ik de geestenoase, verboden terein voor het gewone volk, binnengeglipt. Daar heb ik Yue en La gevraagd of ze me naar de luchtstuurders konden brengen. Ze deden het ook nog!'

'Yue en La? Dat was na de Slag om het Noorden, nietwaar? Enig idee waarom ze je wens vervulde?'

'Dat was na de slag inderdaad. Weet je, mijn vader had een visioen toen ik geboren werd. De watergeest La sprak tot hem en zei dat hij iedereen moest vertellen dat hij een zoon in plaats van een dochter had gekregen. Mijn vader vroeg La waarom. De watergeest scheen te weten dat ik later per se moest leren watersturen. Hij had gelijk,' zei Kaiza met een steelse glimlach.

'Lijkt me vervelend als je je moet voordoen als een jongen om zo te leren watersturen.'

Kaiza haalde haar schouders op.

'Het is dubbel. Ik moet iemand anders zijn om mezelf te kunnen wezen.' Ze schonk zichzelf een nieuwe kop thee in.

Aflevering 107J: Begin Van Het EindeEdit

Jeong Jeong blies vloekend zijn handen warm. Hij zat hier nog geen kwartier en nu al begon die verdomde kou tot het door te dringen. Hij trok de deken strakker om zich heen. Het had weinig effect. Er vielen al gaten in het ding als je er te lang naar keek.

Jeong Jeong probeerde een vlam te maken, maar zijn vuursturen liet hem in de steek. De deserteur kreunde. Hij vervloekte zijn eigen koppigheid.

Waarom moest hij nu de held uithangen? Waarom hij niet iemand anders de eerste deserteur van de Vuurnatie kunnen wezen? Met zo'n titel schreeuw je er toch om om verdoemd te worden?!

En wat was het hier gruwelijk koud!

Jeong Jeong liet zijn hoofd tegen de ijzeren wand rusten. Hij vroeg zich af hoe het met Chey in de Kokende Rots ging. Vroeger, toen hij nog generaal was geweest, had hij er regelmatig een levering krijgsgevangenen afgehaald. Het was best in de Kokende Rots uit te houden, zolang de bewakers niet de pik op je hadden.

Wat Jeong Jeong allemaal in zijn diensttijd had meegemaakt, was onvoorstelbaar. Zelf had hij ook een tijd in de Kokende Rots voor gevange gespeeld in het kader van een onderzoek. Na de uitkomsten uit dat onderzoek was de beveiliging geworden tot wat ze nu was, maar destijds had Jeong Jeong niet al zijn kaarten op tafel gelegd.

Een goede generaal speelt nooit al zijn troeven uit. Hij bewaart er altijd een paar voor de keer dat het echt mis gaat.

Deze keer was het echter anders geweest. Hij was niets meer geweest. De baan van de planeten had er uiteindelijk voor gezorgd dat hij hier zat.

Maar terwijl hij dit dacht, twijfelde Jeong Jeong aan zichzelf. Had zijn broer hem echt kunnen vangen? Had Jeong Jeong zich niet gewoon laten vangen uitgeput van jaren zwerven?

De deserteur voelde ijskoud water zijn kraag binnendruppelen. Hij had het opgegeven. Hij had zich niet langer willen verstoppen. De zonsverduistering was een smoes geweest. Jeong Jeong had zichzelf opgesloten.

Aflevering 108C: Kokende RotsEdit

Met een zacht klikje zette de gondel zich in beweging. Chey hervond zijn evenwicht. Hij keek naar de grond, zoals de bewaker hem gezegd had.

In zijn ooghoeken zag hij het metersdikke staal van de Kokende Rots steeds dichterbij komen. De warmte benauwde hem en liet hem zweten.

Om hem heen stonden nog meer gevangene. Gespierde, stevige mannen met tatoeages over heel hun lichaam en vrouwen die zo vals uit hun ogen keken dat ze iemand met een blik zouden kunnen doden.

Chey was bang. Hij was doodsbang. Doodsbang voor wat ze met hem gingen doen. De Vuurheer had gezegd dat hij uiteindelijk zou wensen dat hij aan het front mocht vechten. Chey huiverde bij de gedachte alleen al.

Ze waren er. De gondel wiegde nog wat na voor het ding uiteindelijk tot stilstand kwam. De bewakers controleerde nogmaals zijn handboeien voor de deur werd open gedaan. De gevangene werd uit de gondel gejaagd. Onbewust noteerde Chey elk detail van de omgeving in zijn geheugen.

Zijn stappen klonken dof op het ijzer tot hij bij zijn vierde stap galmde op de vloer. Een holle ruimte zat daaronder. Warmte. Wachttorens op elke hoek, bewakers om de twee meter. Het was geen wonder dat niemand ooit eerder uit de Kokende Rots was ontsnapt.

De gevangenen werden voor de cipier opgesteld. Chey huiverde. Koud zweet droop van zijn rug af. De cipier bekeek alle gevangene een voor een, snauwde ze af en liet ze opsluiten. Toen bleef hij voor Chey staan. De deserteur keek de kleine cipier recht in de ogen.

'Dus jij bent de deserteur die het voorbeeld van Jeong Jeong gevolgd is?' zei de cipier geniepig.

'Ja, maar ik was niet de enige,' zei Chey. Hij hoorde zelf hoe zwak dat argument klonk.

'Ik heb opdracht gekregen jou te breken en terug naar het front te sturen. Volgens mij gaat dat niet moeilijk worden. Wat denk je: heb ik gelijk of niet, rat?'

Chey zweeg. De cipier sloeg hem tegen de grond aan.

'Heb ik gelijk of niet?!'

'Ratten denken niet.'

'Je bent al net zo gek als Jeong Jeong. Waar is die eigenlijk heen gestuurd?' vroeg de cipier aan Chey. Die laatste haalde zijn schouders op.

'Het zal wel die gevangenis op een topgeheimen locatie wezen,' mompelde de cipier in zichzelf. Toen richtte hij zich weer tot de omstanders.

'Kleedt hem om en gooi hem dan in de isoleercel. Water en brood, geen beweging.'

Hardhandig werd Chey meegenomen door de bewakers. Hij dacht aan zijn meester. Een topgeheimen locatie. Als hij hier al uit wist te komen, hoe moest hij dan, in naam van de geesten, zijn meester bijtijds vinden?

Wordt vervolgdEdit

In de Kokende Rots maakt Chey niet alleen wat nieuwe vrienden, maar vindt ook wat puzzelstukjes uit Jeong Jeongs verleden. De deserteur blijkt wederom zijn sporen duidelijk na te hebben gelaten in de geschiedenis van de Vuurnatie.

Ondertussen maakt Azelia haar studie luchtsturen af bij de zusters. Wan Shi Tong heeft uitgevonden waar Jeong Jeong zit en geeft haar dan de nodige steun. Samen met Kaiza vertrekt Azelia op pad om haar oude leermeester te bevrijden, maar is het dan al niet te laat?

De winter zet vroeg door dat jaar en de kou is ondragelijk in Jeong Jeongs cel. Hoe langer de winter zich voortsleept hoe erger het wordt. Het is maar de vraag waar Jeong Jeong aan zal sterven: de kou, het eten of de eenzaamheid?

Dit en nog meer in het volgende boek.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki