Wikia


Jeong Jeongs leerling is het verhaal van vuurmeester Jeong Jeong, de eerste in de Vuurnatie die deserteerde en het nog na kan vertellen en Azelia, het meisje dat voor vuur leeft. Na een gruwelijk incident neemt Jeong Jeong het meisje tegen wil en dank onder zijn hoede en leert haar vuursturen. Maar hoewel Azelia alles van haar meester aanneemt is er één ding dat ze niet van hem wil geloven: dat vuursturen een vloek is. Voor haarzelf en voor degene die ze zal liefhebben gaat ze op zoek naar de kern van het vuur: verlichting.

Terwijl Azelia haar blik op de toekomst richt en haar droom ziet uitkomen, wordt de oude deserteur achtervolgd door het verleden. Hun paden branden, roken, sidderen en vlammen, maar zullen ze elkaar nog eens kruisen?

Het hoofdstuk Azula is een zijtak van de fanon Jeong Jeongs leerling en beschrijft wat er met Azula gebeurd is.

Jeong Jeongs leerling: Azula (extra)
Azula
Offers voor Macht
Algemeen
Maker: mvs109
Genre: drama
Land/Taal: nederlands

Vuurheer onder voorwaardenEdit

Honderden mensen bogen voor de Fenikskoning. Azula zag het in haar ooghoeken en glimlachte. Macht. Dit was macht! En binnenkort zou zij ook machtig zijn.

‘Er is echter één voorwaarde voor je de troon mag betreden,’ begon haar vader. Azula’s glimlach verdween op slag.  ‘Je huwelijk…’

‘Ja, ik trouw met generaal Shinu als ik achttien ben. Ik weet het,’ zuchtte Azula. Ze zag Shinu, generaal van de luchtvloot en haar vaders beste vriend, een blik wisselen met Ozai.

‘Nee, Azula. Vandaag trouw je.’

‘Maar papa…’ Azula zocht naar een uitweg. ‘Kan dat niet als ik ouder ben? Ik ben zeventien.’

‘Dat is oud genoeg om te mogen trouwen van de wet,’ zei Ozai. ‘En mijn wil is wet.’

‘Kan dat niet wachten tot dat jullie terug zijn?’ zei Azula die de gouden ogen van Shinu over haar heen voelde gaan. De mannen lachten.

‘Natuurlijk niet, meisje. In de oorlog stellen we niet uit,’ zei Shinu hikkend van het lachen. Azula keek naar haar aanstaande echtgenoot en de moed zakte haar in de schoenen. In de naam van de geesten, de man was minstens twee keer zo oud als haar en net zo gemeen.

Azula had de man nooit gemogen, maar er nooit daadwerkelijk bij stilgestaan dat hij haar aanstaande echtgenoot zou worden. De twee hadden geen enkel respect voor elkaar. Bliksems, dat zou geen leven zijn met die man.

Shinu ging dichterbij haar staan en fluisterde op duistere toon in haar oor: ‘Mijn vrouw word je toch wel. Wie denk je dat Ozai anders als troonopvolger zal aanwijzen als geen van zijn kinderen geschikt blijkt te zijn?’

Azula wist bijna zeker dat haar vader elk woord gehoord had, maar de Fenikskoning hield zich stokdoof. Shinu sloeg een arm om haar heen. Ze duwde hem weg.

'Azula, je beledigt je echgenoot én je vorst,' zei Ozai op een toon die geen tegenspraak duldde.

En opeens kreeg de prinses de enorme neiging het hele zooitje te laten stikken en zich bij Azelia te voegen, maar met de Vuurnatie als opkomende wereldmacht, zou dat waarschijnlijk geen goed plan zijn.

Voor het eerst in haar leven vroeg de prinses zich af of ze misschien niet te zwak was. Te zwak om als een stuk opgejaagd wild in de wouden van het Aarderijk te kunnen leven. Azelia kon het, maar zij...zij genoot van de luxe die haar altijd vergezelde. Ze zou het nooit lang volhouden.

Ozai zag de blik in haar dochters ogen en trok haar buiten de gehoorafstand van Shinu en de rest.

'Als jij het ook maar in je hoofd haalt om hier voor de ogen van mijn onderdanen te deserteren, dan slijt je de rest van je leven in het Hang-Vang,' siste Ozai laaiend. De Fenikskoning verzachtte zijn toon.

'Azula, je wilt toch zo graag Vuurheer worden? Daar heb je altijd van gedroomd. Met Shinu aan je zijde zul je na mij zelfs de wereld regeren. Hij zal achter je staan. Niet naast je, als je dat niet wilt. Maak me trots, mijn dochter.'

Azula liet de woorden tot zich doordringen. Ze keek naar de dienaren op de grond en voelde de enorme macht die ze zou krijgen binnen handbereik. Ze hoefde alleen maar even op haar lip te bijten. Misschien overleefde Shinu de aanval op het Aarderijk niet eens. Maar als hij het wel overleefde, zat ze haar hele leven aan hem vast.

'Azula, een ware Vuurheer twijfelt niet,' zei Ozai. De prinses keek nogmaals naar de dienaren onderaan de trap en het paleis in de verte. Vuurheer worden, dat was al haar hele leven haar droom en voor dromen moest je iets op durven offeren, maar met Shinu trouwen?

Maar met de macht die ze kreeg kon ze Azelia laten opsporen en terugbrengen naar het paleis. Ze had haar nodig als raadgever. Of als troonopvolger, want Shinu mocht hoe dan ook niet de troon bestijgen. Dit was niets meer dan een tactische zet in de oorlog.

'Ik twijfelde niet, vader. Ik bedacht hoe we uw overwinning het beste konden vieren,' zei Azula.

'Dus je doet het?'

'Ja,' antwoordde Azula duidelijk. Er knapte iets binnenin haar.

'Brave meid,' zei Ozai. Hij pakte haar arm en trok haar weer terug binnen het blikveld van de onderdanen. Shinu stond grijnzend op hun te wachten.

'Die verlovingsjurk die je van je moeder kreeg, waar is die?' Azula's blik zei de fenikskoning genoeg. Ozai mompelde iets over Azelia en duwde zijn dochter, niet al te zachtaardig, voor Shinu.

Daar stond ze toen: onder het vuil van een training eerder die dag, zeventien jaar oud, maar nog steeds een kind. Azula keek naar het volk, háár volk en wist dat ze dit moest doen voor de toekomst. Dit was wat ze wilde en dit was het offer dat ze er voor moest brengen. Zo simpel was het.

'Wij zijn hier vandaag ook bijeen om het huwelijk te sluiten tussen mijn beste vriend en genereaal Shinu en mijn dochter en Vuurheer Azula.'

De ceremonie die volgde was kort en afgeraffeld. Het ja-woord werd gesproken, Shinu kwam dichterbij dan Azula ooit zou willen, maar kon niet anders dan toegeven en de bruidsmeisjes namen haar mee terug naar het paleis.

Alleen in de slaapkamer met Shinu, probeerde de generaal haar nog te overdonderen, maar Azula wees hem zijn plek en daar zou hij blijven. Een halfuur later verliet Shinu grijnzend de slaapkamer om zich bij Ozais leger te voegen. Azula bleef achter in het grote bed.

Uitgeput zocht ze wat kleren bij elkaar. In gedachten verzonken haalde Azula een willekeurig tuniek uit de kast. Toen ze het beter bekeek, zag ze dat dit het tuniek was dat Azelia jaren geleden voor haar had uitgezocht. Ze trok het zuchtend aan. Nu Shinu achter de rug was, had ze belangrijkere zaken aan haar hoofd dan zelfmedelijden.

Dai Li en complotten

Er werd op de deur geklopt.

'Kom binnen,' zei Azula zonder een spoor van emotie. Het hoofd van de huidige Dai Li kwam binnen.

'Wat is er?' vroeg Azula kortaf. Ze zocht naar haar gouden kam.

'Kan de Dai Li u op het moment van dienst zijn, uwe Hoogheid?'

'Je zou me kunnen helpen zoeken naar mijn kam,' zei Azula. 'Hij is zo groot, van goud gemaakt en er zitten een paar kleine robijntjes op.'

De agent haalde zijn schouders op en liep de kamer in. Orders waren orders.

'Misschien hier,' zei de man. Hij opende een van de kastdeuren. Azula bekeek leunend tegen de pilaar van het bed, het gebeuren genietend aan. Toen de aardmeester zag wat er in de kast lag, sloot hij direct de deur en bloosde.

'Ik denk dat het beter is als iemand anders in deze kast kijkt voor uw kam,' zei de man blozend.

'Hoezo? Nog nooit damesondergoed gezien?' zei Azula op plagerige toon. Nog steeds blozend schraapte de man zijn keel. Hij ontweek de blik van de glimlachende prinses, maar zag toen in het zonlicht iets onder het bed schitteren. Hij haalde het er onderuit en veegde het stof er af.

'Zoekt u dit misschien, uwe Hoogheid?' vroeg de Dai Li agent. Azula pakte de kam aan. Ze ging voor de spiegel staan en probeerde haar haar weer een beetje te fatsoeneren. 

'Kan ik u op een andere manier nog van dienst zijn?' vroeg de aardmeester. 'Ik wil u wel wat thee brengen als u daar behoefte aan heeft. Ik weet dat u een liefhebber bent van pu-er-thee.'  

'Nee, je kunt gaan,' zei Azula die moeite moest doen om niet te glimlachen, want de aardmeester kende haar inderdaad goed. Hij maakte echter geen aanstalte om te gaan.

'Vuurheer Azula, er moet toch iets zijn waarmee wij u kunnen helpen? Voorbereidingen treffen voor uw kroning misschien of u de koninklijke garde gaan ondersteunen.'

'Er is op het moment niets dat u kunt doen,' zei Azula strikt. 'Tenzij u natuurlijk weet hoe ik een alliantie kan sluiten tussen mijn vader en mijn zuster.'

'Uw zuster? Bedoeld u dat meisje op het schilderij boven uw bed?' Azula knikte. Ze zag de man een moment nadenken.

'Misschien als uw vader inziet dat u en de Vuurnatie zonder uw zuster kunnen, dat hij haar aanwezigheid in het paleis tolereert,' opperde de aardmeester.

'En hoe zou ik dat moeten doen?' vroeg Azula geïnteresseerd. De agent haalde voorzichtig zijn schouders op.

'Koning Bumi was gek en geniaal tegelijkertijd en zo kreeg hij uiteindelijk altijd wat hij wilde.'

Azula ging op het bed zitten en dacht na.

'Gek en geniaal, nietwaar? Ik hoef niet eens te doen alsof. Ik hoef alleen het proces een beetje te versnellen,' zei Azula meer tegen zichzelf dan tegen iemand anders. Ze richtte haar woord weer tot het hoofd van de Dai Li.

'Ga. Ik laat je wel roepen als ik iets nodig heb,' zei de prinses. De agent salueerde en liep weg.

'Mijn vader zal nooit iemand anders op de troon zetten dan mij of Shinu in de angst dat zijn macht ondermijnt wordt,' zei Azula tegen haar spiegelbeeld in het raam. Ze dacht na.

Azelia wilde niets met de oorlog te maken hebben, maar Azula wist dat ze zich wel wilde inzetten voor een betere wereld. Ze zou met haar liefde en openheid ongetwijfeld erg populair kunnen worden onder het volk. Zo iemand had je nodig om een volk te leiden, maar tegenover liefde stond tiraniek.

Azula zag zichzelf in het spiegelbeeld van het raam. Een monster was ze, maar het volk had geleerd haar te beminnen. Om Azelia naast haar te krijgen, moest het volk haar gaan beminnen en Azula had geleerd dat er in hun harten slechts plaats was voor maar één persoon.

Voor het welzijn van iedereen en ook een beetje voor zichzelf, zou zij het monster moeten worden.

Turin en een meesterplan

'Page!' riep Azula. De page kwam aansnellen. 'Ga het hoofd van de Dai Li halen en zeg tegen hem dat ik toch een klusje voor hem heb. Breng daarna Delisel hierheen. Als laatste ga je naar het hoofd van de koninklijke garde en zeg hem dat ik hem om half drie stipt verwacht in mijn kamer. Begrepen?'

De page knikte en rende toen weg. Nog geen twee minuten kwam het hoofd van de Dai Li de kamer weer in. Hij maakte een knieval en bleef zo zitten, terwijl Azula nog wat spullen bij elkaar zocht. 

'Zet je hoed af, dan kan ik je ogen zien.' Een tikkeltje verbaasd over de opdracht deed hij wat hij zei. Azula bekeek de man van alle kanten. Hij was goed gebouwd, sterk en maar drie jaar ouder dan zij. Ze wist dat zijn loyaliteit oprecht was, maar onderdanig was hij niet als hij dacht het beter te weten. 

'Je bent verbannen,' zei Azula.

'Pardon?' Onbegrip, machteloosheid en misschien zelfs angst waren in zijn ogen te lezen. Azula hurkte bij de man neer.

'Turijn, ik heb nagedacht over wat je zei. Dit wordt het plan,' zei Azula. De aardmeester was helemaal verrast zijn voornaam te horen. Hij liet Azula dichterbij komen en haar haar plan vertellen. Toen Azula klaar was, knikte hij.

'Het plan heeft een grote kans van slagen, uwe Hoogheid, maar u overschat de topografische kennis van de Dai Li over de Vuurnatie,' zei Turijn.

'Delisel, kom hier,' riep Azula. Ze stond op en liet Turijn ook opstaan. Een jonge, vrouwelijke bediende kwam de kamer binnen.

'Heer Aven, dit is Delisel, een van mijn dienstmeisjes. Ze doet een opleiding voor cartograaf, maar is ook een uitstekende actrice. Delisel, dit is Turijn Aven, hoofd van de Dai Li. Ik heb hem zojuist een belangrijke missie gegeven en jij gaat hem daarbij helpen. Hij zal je zo even bijpraten. Als jullie slagen, zal ik jullie rijkelijk belonen.'

De twee mensen knikten ernstig. 

'Als jullie niet slagen, dan zijn jullie wél officieel verbannen. Laat dat duidelijk zijn. Delisel, wacht op de gang.'

Het dienstmeisje liep weg. Azula en Turijn bleven alleen achter.

'Turijn, jij moet wel terugkomen. Met of zonder Azelia, ik wil dat jij ook terugkomt.'

'Als ik haar terugbreng, wordt u dan werkelijk gek of doet u maar alsof?' vroeg Turijn zacht.

'Waarom vraag je dat?' zei Azula die de vraag niet had voorzien.

'Ik wil enkel bijdragen aan Hare Majesteits welzijn en niet aan haar ondergang.' Azula keek naar de strakke blik van Turijn Aven. Zijn ogen waren echter open boeken, al was het handschrift ietwat krabbelig te lezen voor Azula. 

'Shinu en vele andere zullen me kapot proberen te maken. Dat laat ik niet gebeuren, Turijn, maar ik heb sterke bondgenoten nodig. Azelia mag niet in dat rijtje ontbreken. Ga nu,' beval Azula.

'Dat was niet het antwoord op mijn vraag.' Azula keek de man giftig aan.

'Sinds wanneer ben jij zo begaan met mijn welzijn?' vroeg Azula op gevaarlijke toon. 'En waarom zou je zo begaan met me zijn?'

'Ik wil niet de oorzaak van uw ondergang zijn,' zei Turijn duidelijk. Op zachtere toon vervolgde hij: 'Dat vergeef ik mezelf nooit.'

'Ga nu,' gebood Azula voor de tweede maal.

'Maar...'

'Ga!' riep Azula kwaad. 'Maak je geen zorgen over mij. Met mij komt het wel goed.'

Azula liep naar het raam toe en ze schoof de gordijnen verder open. Turijn bleef een beetje in tweestrijd naar zijn schoenen staren, maar leek toen eindelijk een besluit te hebben genomen. Hij liep naar Azula toe.

'Ik hoop niet dat u mij hiervoor laat opknopen...' Azula draaide zich met een ruk om.

'Waarvoor? Voor desertie heb ik andere methoden,' zei Azula met een valse glimlach op haar lippen.

'Geen desertie...dit...' Turijn pakte Azula's handen en kuste haar vluchtig op haar wang voor hij snel weg liep.

Azula was te verrast om iets te zeggen. Ze keek de man na en zag aan zijn houding de angst om zo dadelijk gepakt te worden vanwege ontuchtig gedrag. Het enige wat daarvoor nodig was, was een gil van Azula. Maar die kwam niet. Turijn verdween om de hoek en Azula voelde haar wang nagloeien.

De Gekke PrinsesEdit

Ze trapten er in. Ze trapten er allemaal met open ogen in. De koninklijke garde had Azula weggestuurd met de missie nieuw talentvol bloed te recruteren.

Turijn had zijn mensen er van kunnen overtuigen dat Azula's publieke verbanning een toneelstukje was geweest en de bediende waren, nu al, doodsbang voor haar vanwege Delisels kersenpit-ongeluk. Lo en Li vermoedde niets, haar vader kreeg niets te horen en het volk wist nog niet wat hun boven het hoofd hing.

Alleen binnen de muren van het paleis heerste angst.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki