Wikia


In love

VoorwoordEdit

Aangezien mijn vorige verhaal (zoete wraak) iets te lang geworden was en daardoor misschien niet mee kan doen, probeer ik het gewoon nog een keer.

Ik schrijf dit verhaal dus voor de schrijfwedstrijd. Veel plezier met lezen.

InleidingEdit

Nog vier generaties voor avatar Roku, werd er ook een avatar geboren. Deze was van origine een vuurstuurder en staat ook wel bekend als: de avatar zonder naam. Op oudere leeftijd kon hij vier vulkanen in één keer laten uitbarsten, maar nu is hij nog jong en zwak

Ook in deze tijd was de vuurnatie al plannen aan het maken voor het veroveren van de wereld. Uiteindelijk was het Sozin die de plannen werkelijk daad bij zette.

In loveEdit

Met grote passen macheerde ik door de gangen van het paleis. Achter mij strompelde een horde bewakers, allemaal met hun ogen teneergeslagen. Het was vanacht een late dag geworden. Ik had de grote vuurmeester test moeten doen, maar ik was geslaagd. Toch was het vermoeiend geweest, vooral voor mijn bewakers. Want ik haalde de ene na de andere onderuit.

Hoogheid? Kunt u wat langzamer lopen? vroeg een goed moedige bewaker. Ik draaide me bliksem snel om en mijn blik door kliefde de ogen van de soldaat. Wat denk jezelf? Ik moet zo snel mogelijk bij mijn vader zijn. riep ik boos. Ik vervolgde mijn pas nu nog twee keer zo snel en hoorde de bewakers zuchten. Ergens was ik toch wel zenuwachtig, maar die gedachte duwde ik weg. Die gedachte hoort niet bij een krijger. Vond ik.

Ik keek achterom en zag tot mijn grote ergenis de bewakers steeds verder achterop laten. Noemen jullie dit bewaken!? Ik lijk jullie baby zit wel! kom op en nu door lopen! schreeuwde ik ze boos toe. Meteen schoten de mannen weer in de goede houding en macheerde achter me aan. Ik richte me weer op de mameren stenen voor me.

Het vuurnatie paleis kende geweldige gangen, met mooie versieringen en geweldige schilderijen. Maar onder al dat onschuld was het vuurnatie paleis ook een dodelijk wapen. Zo kon hier en daar de vloer weg geschoven worden. Bepaalde pilaren in brand gestoken worden en niet vergeten de talloze wapens die her en der lagen.

Ik slikte toen ik en de verte de grote oranje deur zag oprijzen. De ijzeren deurkloppers waren versied met draken en uit een gleufje in de grond vonkte vuur. Dit voorkwam dat er een leger binnenkwam. Dat leger moest ten minste één vuurstuurder bezitten. Het was een zwakke bescherming, maar ach beter iets dan niets. Ik draaide me om en zag hoe de soldaten allemaal om mij heen gingen staan.

Diep haalde ik adem. Hier kwam die dan, mijn eerste opdracht. Ik liep op de deur af, terwijl twee vuurstuurder het vuur voor mij aan de kant stuurdden. Adem in door je neus en uit door je mond. Herhaalde ik steeds maar in mijn hoofd. Vervolgens duwde ik tegen de deur en deze ging krakend open. Welkom klonk een lage stem. Er trok een huivering over mijn rug. Ik sprak nauwelijks met mijn vader en realiseerde dat ik zijn stem niet eens gelijk had herkend. Kom binnen. het was geen verzoek, maar een bevel. Dat was meteen te horen aan de ondertoon van de zin.

Ik duwde de deur helemaal open en stapte de zaal binnen. Aan de andere kant van de zaal zat mijn vader op zijn rode troon. Tussen hem en mij rezen rode vlammen op, die tot ver boven mijn middel reikte. Ik liep over de rode loper en hield mijn vader nauwlettend in de gaten. Naast mij stonden grote gouden pilaren, die iets drijgends hadden. Ik wende mijn hoofd niet af en bestuudeerde mijn vader extra nauwkeurig. Mijn vader was een grote forse man. Naast vuurheer noemde veel mensen hem: Shusam de gespierde, of kracht der grootheid, ook hoorde ik weleens de beschijving: Zo groot als hij gretig is. Zijn spieren waren duidelijk gezien onder de strakke kleding en mantel die de vuurheer droeg. Hij had een lange baard die tot aan zijn middel rijkte en een korte snor. Zijn ogen waren helder blauw en leken in je gedachtes te kunnen kruipen. Zijn haar was pikzwart en glom in de schijnselen van het vuur.

Ik stond nu zo dicht bij hem dat ik de hitte van het vuur tegen mijn lichaam voelde branden. Ik zakte op mijn knieën en boog, deels uit respect, deels uit angst. Sta op, mijn zoon. riep de vuurheer. Ik stond langzaam op en keek in de ogen van mijn vader. Ik zal jou je eerst opdracht vertellen. Om te bewijzen dat jij het waard bent vuurheer te zijn, neem je de avatar gevangen en doodt je zijn zus. vertelde de vuurheer mij. Ik knikte en zei: Dat zal ik doen vuurheer. de vuurheer knikte bedachtzaam en vervolgde: de avatar is nu vijftien één jaar jonger dan jij. Zijn tweeling zus is de oudste van de twee en de wat mij betrefd getallenteertste. Ik hou die twee al lang in de gaten en heb de conclusie getrokken dat de avatar op dit moment niet veel meer voorsteld dan een klein jongetje met een grootse toekomst. Zijn zus is een heel ander verhaal, vandaar dat ik haar doodt wil, anders kan ik nooit de leider van de wereld worden. Is goed vader, U weet wel dat de avatar van de vuurnatie komt? ik sloeg mijn hand voor mijn mond toen ik besefte dat ik de vuurheer had tegen gesproken. Natuurlijk weet ik dat! antwoordde mijn vader zo hard als de donder.

Voor mij lag een grote koffer. ik stopte er in wat ik nodig had een gewone outfit, zodat neemt wist dat ik de zoon van de vuurheer was en wapens voor mogelijke gevechten. Ook was er een slaapzak van de partij. Toen de koffer vol zat slingerde ik deze op mijn rug en verliet mijn kamer.

Ik liep naar de stallen waar een draken eland op mij wachtte. Ik zadelde het dier en sprong op de rug. De eland was geen heel sterk of snel beest, maar viel niet op aangezien veel mensen hem gebruikte om te reizen. Gaan riep ik en het beestje kwam in beweging. Eerst in stap en vervolgens in galop. Ik rende naar de poort van de paleistuin die gelijk voor mij open werden gedaan. Ik ging keihard en rende het dorp uit de vlakte op. Ik had een duidelijkd doel. Het vangen van de avatar en het doden van zijn zus!

Ik bracht mijn waterzak aan mijn droge mond en nam gulzig een paar slokken. Ik bevond me in een dicht bebost gebied. Ik zou nog zo'n een misschien twee dagen moeten reizen en dan zou ik in het juiste dorp aan komen. Ik kon niet wachten om weer terug naar huis te gaan en me te omringen met luxe. Als ik niet zou slagen, zouden mijn vijf broertjes kans maken op de troon en dat mocht niet gebeuren.

Met deze gedachte spoorde ik mijn draak eland aan om weer harder te gaan galoperen. Het beestje pufte een keer en ging toen weer op top snelheid. Ik liet mijn blik langs het indrukwekkende landschap glijden, maar was met mijn gedachte heel ergens anders. Tot ik plotseling luid gestamp hoorde. Ik sprong van mijn rijdier af en keek om me heen. Laat je dan zien hè? riep ik stoer. Er klonk geen grijntje angst door mijn stem. Ik hoorde een man lach en vervolgens stond ik tegenover een enorme komodo neushoorn.

Wie ben jij? vroeg ik nu wel een beetje angstig. Jou dood antwoordde de man met een grijns. Ik slikte en vuurde een vuur bol op de man af. Deze werd met gemak ontweken en toen was het de beurt van de man om aantallen vallen. Ik zag het glanzende zwaard dat uit de schede werd gehaald. Net op tijd dook ik weg. Ik rende naar de komodo neushoorn toe en lied ondertussen een spoor van vuur achter, op het laatste moment maakte ik een rol naar achter en vuurde met mijn voeten. De man viel van zijn neushoorn af en het dier rende het bos in. Met een kwade blik keek de man naar mij. Maar hij realiseerde zich te laat waar ik mee bezig was. Om mijn arm kronkelde nu blauwe flitse en het volgende moment vuurde ik een bliksemschigt recht in het hart van de man. De man viel dood neer.

Een schammel hout hek met een klein poort belemmerde mijn uitzicht op de rest van het wel mooie bos. Toch vond ik het niet erg. Achter deze poort bevond zich immers het dorp waar ik moest zijn. Ik reed op mijn draak eland naar de poort toe. Een poort wachter keek geïrieteerd op. Sorry jongen, de avatar woont hier en ik heb orders niemand er zonder dorp pas in te laten. riep de man verveeld. Ik knikte begrijpelijk en draaide me om. Dat zal dan wel. treurig kijkend deed ik alsof ik weg wilde rijden maar op het laatste ogenblik vuurde ik een bliksem schigt vol in de beuk van de poortwachter. Het geschrokken mannetje viel dood voor de muur. Zonder verder gestoord te worden reed ik het dorp in.

De wegen in het dorp waren van zand en de huizen van houten planken. Ik trok mijn neus op bij de geur van stinkende varkens en modder. In een hoek zag ik hoe het zwakke zonlicht de straat voor twee spelende jongetjes net niet genoeg verlichte. één jongetje vloekte hard en de andere schold de zon regel recht uit! Hoe durven jullie?! riep ik ze kwaad toe. De jongens draaide zich verbaasd om. Een vuurnatie inwoner hoordt de zon te eren. riep ik. Maar toen bedacht ik me dat ik op dit moment totaal geen gezag had en reed weg. Ik gleed van mijn eland af en bond haar vast aan een boom. Rust uit zei ik als een bevel in plaats van als een tip.

Vervolgens ging ik zelf tegen het hek liggen en wachtte tot de zon onder was. De horizon werd langzaam aan steeds roder en toen ook het laatste beetje zonlicht verdwenen was stond ik op. Ik greep naar mijn zwarte mantel en trok deze aan. Vervolgens griste ik mijn ijzeren zwaard uit mijn tas en sloop als een schim door de straten. Hier en daar zorgde het verplaatsen van mijn voet voor een zacht geritsel van had zand en de kiezeltje, maar verder was ik practish niet waar te nemen.

Ik wist maar al te goed waar de avatar woonde. In het grootste huis. Het huis dat als enige gemaakt was van steen en zelfs in het maanlicht niet compleet afschuwelijk was. Ik sloop naar de voordeur van het huis en brande het slot door. Dom dom, een houte deur gebreuken. fluisterde ik hoofdschuddend. Ik duwde de deur open en stapte naar binnen. De fakkels zorgde voor grote schaduwen op de muur. Zo dicht mogelijk bij de grond sloop ik in de richting van de trap. Bewakers waren er niet. Behalve eentje dan, maar die lag slapend in zijn stoel. Dit is wel heel makkelijk ik had er enigszins meer van verwacht. Zuchte ik toen ik voor de kamer deur van de avatar stond. Ik opende de deur en daar lag een smalle jongen in een rode pyama te slapen. Zijn bruine haar hing warrig langs zijn hoofd en de snurkende geluiden uit zijn mond, waren subtiel en rustgevend.

Ik greep naar het touw en begon aan het vast binden van de jongen. Toen ik bijna klaar was hoordde ik de jongen haperen en zag ik hoe zijn ogen langzaam open gingen. Deze ogen werden plotseling wel heel erg groot toen ze zagen dat hij helemaal was vastgebonden en zich niet meer kon bewegen. Geen geluid. fluisterde ik dreigend en ik drukte mijn dolk tegen zijn keel. Vervolgens tilde ik hem overeind en sleepte hem de gang op. Waar zou dat meisje zijn? vroeg ik aan mijzelf.

En alsof je de duivel bij haar noem noemde verscheen ze plotseling voor mij. bedoel je mij? haar stem kil en koud, haar ogen warm en heet. De adem blijf vast zitten in mijn keel en ik knipperde een paar keek met mijn ogen. Dat prachtige bruine haar dat over haar schouders golfde, die warme gele ogen en die perfecte volle lippen. Terwijl ik dat allemaal dacht vergat ik mijn hele opdracht. Even leek ik alle controle te verliezen. Toen greep ik de avatar weer stevig beed en zei: Ja het was het enige woord dat ik over mijn lippen kreeg.

nee! schreeuwde een schelle vrouwe stem plotseling. Ze greep me vast bij mijn kraag en trok me weg. Ik wist dat ik hier met een bezorgde moeder te maken had en niet met een getrainde soldaat. Ik maakte een vuurtrap en de gang werd verlicht met vlammen.

Toen ging alles zo snel dat ik het zelf niet eens meer kon bijhouden. Het ene moment was ik de gene die de gang in lichter laaie zette en het volgende moment drukte ik het meisje tegen de muur met de dolk vlak bij haar hart. Het meisje kon geen kant op en ze kon niks doen. Tot mijn verbazing zag ik geen angst om de perfecte lippen. Wat jij en de vuurheer ook van plan zijn het zal je nooit lukken. was het enige wat ze zei. En hoe graag ik het ik ook wou kennen ik was smoorverliefd op de woorden, maar nog meer op de spreker er van. Ik bracht mijn hand naar achter, maar lied de dolk op het laatste moment uit mijn hand glijden. Ik kan het niet stamelde ik gek van verliefdheid.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki