Wikia


Het Ongeluk
Hoofdstuk informatie
Serie

1753 NSK; Het Blauwe van de Hemel

Schrijver

Chloeflower

Boek

Water

Hoofdstuk

een

Chronologie
Vorig hoofdstuk

geen

Volgend hoofdstuk

Het Nieuws

Het Ongeluk is het eerste hoofdstuk van Het Blauwe van de Hemel.

Het OngelukEdit

Minori's POV

Het regende hier maar zelden, maar nu regende het eindelijk. De droge periode was over en de mensen op het land konden eindelijk weer gewassen gaan verbouwen. Vroeger hadden mijn ouders ook een stukje land, maar dat is heel erg lang geleden. Vlak voor de geboorte van mijn broertje moest mijn vader weg, om te helpen in de oorlog tegen de rest van de wereld. Met tegenzin ging hij weg, om nooit meer terug te keren.

Hij overleed tijdens een veldslag al 10 jaar geleden, alleen bereikte het bericht ons pas een jaar terug. Mijn moeder was ontroostbaar, maar mijn broertje en ik konden niet treuren om de man die we niet kende, de man die onze vader zou moeten zijn. Haruya was eerder boos, hij snapte niet dat vader zomaar verdween en dat hij hem nooit ontmoet had, deed hem meer pijn dan zijn dood. Soms vroegen we hoe vader er uit heeft gezien, maar mijn moeder vertelde liever niks, ´Het doet me pijn,´ zei ze als excuus.


´Kom je buitenspelen?´ de stem van Yuki galmde door het huis, ´Yuki!´ riep ik, ´Nu al, wil je niet wachten tot het droog is?´ vroeg ik, ´Nee, het is best leuk toch, om even in de modder te spelen?´ ik knikte, ´Moet Haruya ook mee?´

´Ja, hij is al buiten met de anderen,´ snel liepen Yuki en ik naar buiten, ´Waar willen jullie gaan spelen?´ vroeg ik, ´Op die heuvel bij de oude mijn!´ riep Suzuno, ´Is dat wel veilig? Ik bedoel, de laatste keer dat we daar speelde stortte een deel van de gang in...´ mompelde ik, ´Ja, maar vandaag zullen we extra voorzichtig doen!´ en met dat rende we naar de heuvel.

Op mijn oranje kleding verschenen vlekken van de modder net zoals op de kleding van anderen, ´Ik heb een idee!´ riep Haruya, ´We kunnen de modderige helling af glijden met boomschors!´ de meeste waren enthousiast over het plan, behalve Yuki en ik, ´Is dat wel zo'n goed idee? We worden vies en we kunnen wat breken!´ riepen we, ´Dat kan, maar als je het niet doet, heb je er spijt van!´ zei Haruya met een glimlach. Met tegenzin zochten we een geschikt stuk boomschors om op te sleeën, ´Zal ik eerst gaan?´ vroeg een jongen uit de groep. We knikte en de jongen ging half verzekert en half angstig op het stuk boomschors staan, ´Komt er nog wat van?´ vroeg Yuki, ´J-j-ja hoor!´ zei de jongen, maar hij ging geen kant op, ´Dit duur me te lang!´ Yuki loep naar hem toe en duwde hem van de heuvel af, ´AAAHHH! HELP ME!´ gilde hij, ´Wauw wat een watje...´ Haruya sprong op zijn board en gleed naar de jongen toe, ´Door je heupen te gebruiken, bewaar je je evenwicht!´ riep hij naar hem, ´en als je een beetje schuin staat, gaat het makkelijker,´

mijn broertje was later op zijn plank gestapt, maar alsnog sneller beneden dan de jongen die Yuki van de heuvel had afgeduwd, ´Zullen wij het ook maar eens proberen?´ vroeg ik zenuwachtig aan Yuki, ´Pff... Als jij het echt zo graag wil...,´ zei Yuki met een grijns, ´...doen we het maar!´ en met dat gleden ook wij de heuvel af. Al snel volgde wat meer kinderen. De meeste vielen in de modder maar Yuki, Touko en Suzuno bleven staan.


Lachend en uitgeput vielen we neer op de top van de heuvel. Haruya had me uitgelachen dat ik het niet kon, ik was kwaad geworden en bekogelde hem met een modderbal, het was uitgelopen tot een modergevecht. We waren inmiddels helemaal zwart, ook al regende het. De modder kon gewoon niet uit onze kleding, hadden onze moeders ook eens wat te doen, ´Ik ben nog lang niet moe!´ riep Haruya en hij stond op, ´Haruya, ga liggen en hou je kop dicht,´ mompelde Yuki, ´Jullie zijn saai!´ Haruya maakte een vreemde beweging toen hij dat zei, een heel vreemde beweging. Zonder dat we het echt in de gaten hadden, rolde er twee stenen aan beide kanten van Haruya naar... naar boven! De stenen rolde naar boven! Ze waren zo groot als hem en dan vijf maal zo breed. Mijn ogen werden groot van de schrik toen ik ze zag, ´Haruya!´ gilde ik. Te laat, de stenen waren met volle vaart tegen hem aan ¨gerold¨, ´Haru! Haruya!´ we probeerde de stenen van hem af te rollen, maar ze waren te zwaar om door twee meisje van Haruya te worden afgetrokken. De hele groep(8 man) moest helpen om de stenen van hem af te krijgen. De Haruya die we aantroffen was meer dood dan levend, ´Hij moet naar een arts!´ riep ik, ´Maar hoe kunnen we hem het beste naar het dorp terug krijgen?´ vroeg Suzuno, ´Geen tijd om over na te denken,´ Yuki en een paar andere tilde hem op en liepen langzaam, om niet te struikelen de heuvel af. Ik en Suzuno rende vooruit om de arts te waarschuwen.


´Meneer!´ riep Suzuno, ´Senpai*!´ riep ik buiten adem, ´Senpai... mijn broertje... is onder een... stel stenen... beland... zou u... plek voor hem... kunnen maken?´ de dokter keek verbaast op, ´Een jongen is onder een stel stenen beland? Wat is er gebeurt?´ vroeg hij, ´Weten we niet...´ mompelde ik toen ik wat op adem was gekomen, ´Daar komen ze al!´ Suzuno wees naar buiten en inderdaad, een groepje kinderen kwam het dorp binnen. Snel stapte ik aan de kant om de anderen naar binnen te laten, ´Oei... Dat is niet mis...´ mompelde de dokter en hij nam Haruya over en legde hem op bed.

´Kunt u hem nog helpen?´ vroeg ik, ´Ik zal kijken wat ik kan doen. Informeer je ouders maar en ga maar naar huis. Hij heeft rust en verzorging nodig. Als er wat mis is, zal ik het jullie laten horen,´ een jonge zuster kwam het hoekje om, ´Komen jullie maar mee,´ zei ze en ze zette ons zonder verdere instructie de deur uit.


´Lekker is dat,´ Yuki sloeg met haar vuist tegen de muur,´Ik had deze dag echt anders verwacht...´ we knikte instemmend. De meeste kinderen waren al naar huis gegaan, maat Yuki, Suzuno en ik wachtte nog buiten om nieuws, ´Ga je het zo aan je ouders vertellen, Minori?´ vroeg Suzuno, ´Ik moet wel, alleen zal moeder zich dood schrikken...´

´Weet je wat ik niet snap? Dat de stenen berg opwaarts gingen,´ Yuki keek ons vragend aan, alsof wij moesten weten hoe dat met zwaartekracht zat, ´Hé, kijk niet naar mij. Ik ga niet eens naar school,´ zei ik, ´En ik let nooit op...´ ik schoot in de lach. Suzuno kon grappige invallen hebben op momenten dat het helemaal niet slim was, ´Ik denk dat ik maar ga. Mijn moeder moet uiteindelijk toch het nieuws horen,´ ik zwaaide naar Suzuno en Yuki en slenterde vervolgens naar huis.




*Senpai wordt gebruikt tegen oudere slimmere mensen, zoals leraren en dokters.


Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki