Wikia


Sera
Hoofdstuk 1:
Hoofdstuk informatie
Serie

Gerechtigheid

Schrijver

JustaGirlTN

Hoofdstuk

1

Chronologie

 

Gerechtigheid…

Wanneer het onwerkelijke, werkelijkheid leek te worden.
Het is inmiddels 53 jaar geleden dat de Vuurnatie de machtige kracht van de Komeet misbruikte om voor eens en altijd met de Luchtnomaden af te rekenen. Wat er hierna gebeurde had geen mens durven voorspellen, geen Natie kunnen voorkomen. Dat was de Avatar zijn taak, maar geen levend wezen had in geen tijden meer een sprankje leven van hun evenwichtsstrijder vernomen.

Nu de Vuurheer was gestorven die deze nachtmerrie tot werkelijkheid had gebracht, kwam het troonrecht tot diens eerst geboren zoon; kroonprins Azulon. De onheilspellende geruchten over hem waren al een wereldwijd fenomeen en men wist dat hij het levenswerk van zijn vader kostte wat kost zou voortzetten. Terwijl de angst er diep bij de mensen zat ingeslagen, begonnen de Naties zich elk op hun eigen manier in paraat te zetten, voor te bereiden op deze oorlog. Naarmate de tijd verstreek begon de werkelijkheid langzamerhand op zijn plaats te vallen. De mensen konden niet meer rekenen op de hulp noch de terugkomst van de Avatar. Hun lot lag nu in eigen handen. Maar wat moest je beginnen in deze onwerkelijke tijden van oorlog? Laat je alles en iedereen achter om je eigen hachje te redden? Of volg je je intuïtie en bied je tegenstand. Verzet, nu het nog kan tegen dit ‘rode leger’, maar misschien was dit wel een waanzin- gedachte, een onmogelijk doel en had de Vuurnatie zijn tentakels al te diep in de wereld genesteld. Maar diep van binnen wist men uiteindelijk dat het antwoord wat in deze wereld zou blijven resteren, bij jou zelf begon.

                                                     Hoofdstuk 1:Edit

Met stevige passen liep Sera over de hobbelige weg. Haar halflange, rode rok zwabberde door de stevige wind heen en ze keek op naar de lucht die er zoals gewoonlijk er duister en grijs uitzag. Het zou vast niet lang meer duren voordat de plensbuien zouden losbarsten, dacht ze bij zichzelf. De laatste échte zonnige dag kon ze zich hier niet eens meer herinneren. Letterlijk. Sera trok met een terneergeslagen zucht de capuchon van haar poncho over het hoofd, zodat haar bruine vlecht niet ten koste zou gaan van het slechte weer. Met een krakend piepgeluid opende ze een half kapot hek open en stapte het terras van het café op.
“Welkom in: hemel op aarde,” las ze met een grote grijns hardop. Hoewel het cafeetje die zolang Sera zich kon herinneren zo al heette, weigerde de eigenaar deze naam te wijzigen in een meer… Hoe zeg je dat? Gepaste naam. ‘De ironie van deze naam zal de mensen vreugde brengen’ Althans zo luidde zijn woorden en hij had gelijk. Telkens als Sera hierheen kwam speelde een glimlach rond haar gezicht. Misschien was dit ook wel een van de laatste plekken hier die haar nog liet herinneren aan de tijden van hoe het Aarderijk voorheen was. Of tenminste een van de enige dingen die nog overeind waren gebleven ná de inval van de Vuurnatie.
“En?” werd er meteen gevraagd toen ze haar poncho binnen aan de kapstok ophing: “Heb je al wat van hem gehoord?”
Sera keek lichtelijk verbaasd op naar de richting vanwaar de stem vandaan kwam. Ze slaakte een diepe zucht toen ze in de aandachtige ogen van haar vriendin staarde.
“Nee, ik heb gisteren overal naar hem gezocht en gevraagd,” antwoordde ze terneergeslagen: “Zélfs bij een paar Vuurnatiesoldaten, maar die lieten niks los natuurlijk.”
“Je vindt Hiroi vast wel,” zei haar vriendin Ilya medelevend: “Het komt wel goed.”
Of niet, dacht Sera bij zichzelf. Zij en Hiroi kenden elkaar al vanaf kleins af aan. Twee aardemeesters, twee handen op een buik en nu was hij weg. Het voelde alsof een deel van haar ontbrak. Een zenuwslopende leegte die alleen maar gevuld kon worden als ze hem gevonden had, het liefst levend natuurlijk. Maar het feit dat ze nu nog steeds niks van hem had vernomen baarde haar grote zorgen. Met een zucht keek Sera naar buiten en zag dat het raam haar spiegelbeeld reflecteerde. De donkere kringen onder haar ogen verraadde haar vermoeidheid.
“Hé! Ik betaal jullie niet om te dagdromen,” bromde een schreeuwerige stem: “Hup aan ’t werk!”
*Zucht* De geesten mochten weten waar en in welke toestand hij nu verkeerde. Samen met Ilya verdween ze de keuken in. Sera boog zich over de ontelbare stapels afwas, die vanzelfsprekend nog gedaan moest worden. Met een zucht pakte ze een grote emmer die gevuld was met het regenwater van buiten. De tintelingen van de kou prikten op haar handen terwijl ze de vuile borden begon te poetsen.
“Hé! Ik zei wat jij rat!” Sera liet haar werk vallen en keek quasi- verbaasd op naar Ilya: “Zei je wat?”
“Ik niet,” antwoordde Ilya: “Vast en zeker weer uit het café.” Ilya schoof het gordijn opzij en tuurde het café binnen. “Als ik het al niet dacht. Ja hoor daar zijn ze weer, stelletje schoften.”
“Wie?” Vroeg Sera nieuwsgierig en kwam langs Ilya staan. “Wat denk jezelf? Die Vuurnatiemannen,” zei ze en wees naar binnen: “daar naast die zwartharige man bij het raamkozijn.”
Sera kneep haar ogen samen. Oh nee, Niet weer, daar gaan we weer. Ze staarde de man aandachtig aan en schudde haar hoofd. Kansloos, zuchtte ze. Totaal kansloos.
“Eikel! Kijk me aan wanneer ik tegen je praat!” Sera’s vuisten begonnen wit weg te trekken en ze voelde de woede door haar aderen bruisen.
“Ik kan het niet langer meer aanzien hoe ’t er nu aantoegaat,” zei ze: “We moeten iets doen, kom Ilya!”
“Ja-ah, goed plan! Laten we even ons bemoeien met die drie koppen grotere, sterkere Vuurnatie kerels,” reageerde Ilya vol sarcasme: “Geweldig plan Ser, succes hè.”
Verontwaardigd sloeg Sera haar armen over elkaar en voelde hoe een hand zich op haar schouder plaatste. “Kom op, wees redelijk,” mompelde Ilya: “We kunnen er niks tegenin beginnen. Jij weet dat als de beste.”
Sera staarde met haar groene ogen recht in die van haar vriendin die slechts haar hoofd schudde. Sera slaakte een zucht en lachte vervolgens vreugdeloos in zichzelf, Ilya had gelijk. Ze moest het uit haar hoofd zetten. Verzet had geen zin, niet meer. Haar vriend Hiroi was daar het harde bewijs van. Het zou je nog eens de kop kunnen kosten. Letterlijk.

→ Hoofdstuk 2:

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki