Wikia


DeDoversvandeVuurnatieLogo

Wij zullen het vuur van de Vuurnatie doven.

De Dovers van de Vuurnatie
Hoofdstuk informatie
Schrijver

NewRGI

Boek

Bumi: Het leven van een niet-stuurder

Chronologie
Vorig hoofdstuk

De Bumi in de zak kopen

Volgend hoofdstuk

Het Gevecht om de Gouden Dageraad

“Welkom aan boord van de Gouden Dageraad!” Sprak hun kapitein.

Ze waren een halfuur geleden wakker geworden toen er werd omgeroepen dat alle rekruten die op de boot waren gekomen toen die in Republicasia lag zich moesten verzamelen in de Grote Zaal. Alle anderen moesten weg uit de zaal. Bumi dacht dat er zo’n honderd rekruten in de zaal waren. Hij vroeg zich af wat voor stuurder hun kapitein was. Ze had een rood uniform, maar dat hadden alle officiëren. De kapitein ging weer verder. “Mijn naam is Kato, en ik ben de kapitein van dit schip. Ik hoop dat iedereen een goede nachtrust heeft gehad. Ik zie dat jullie allemaal al een uniform dragen, en dat sommigen van jullie ook al eigen wapens hebben. Je mag je eigen wapens bij je houden, maar als jullie echte soldaten zijn kunnen jullie ook gewoon wapens krijgen van dit leger. Ik hoop overigens dat jullie allemaal het uniform dragen van jullie sturing. Het is namelijk verboden om een uniform te dragen van een andere sturing. Nog wat aankondigingen. We zullen over een maand aankomen in de basis. We zullen eerst nog langs Taku, een paar kleine vuurnatie eilandjes, een klein dorpje naast Omashu, Zaufu, Gaoling, de Zuidpool, Vuur Fontein Stad, de Vuur Natie Hoofdstad, de Noordpool, een dorpje dicht bij Basing Se, en daarna varen we door het Aarderijk nog een keer langs Taku. Daarna zullen we op de basis aankomen. Maar voordat we jullie de basis in mogen, worden jullie allemaal getest. Oh ja, in alle dorpjes blijven we een dag, dus daar kun je gewoon aan land gaan. Deze dag zal voor de Republicacieërs over vijf dagen plaatsvinden. Als jullie nog wil trainen voor die dag kan dat natuurlijk in de trainingszalen, daar zijn ze hier voor gemaakt. Voor lessen van professionele leraren ben je hier helaas niet op de juiste plek. Als jullie worden toegelaten tot het leger zijn er natuurlijk wel professionele leraren en lessen. Voor de mensen die nog niet veel hebben getraind, bijvoorbeeld vanwege geldproblemen, maak je geen zorgen. Onze examinatoren zijn heel goed in het spotten van talent. Uhm, nog iets? Iemand nog vragen?” Een waterstuurder stak haar hand op. “Wat moeten we doen in de tijd dat de boot aan het varen is na de tests?” “Train in de trainingszalen, speel een potje Pai Sho, verruim je geest met een boek, ontmoet nieuwe mensen. Iemand anders nog iets?” “Wat moet je kunnen om toe te worden gelaten?” Dat was een aardstuurder. “Dat ligt eraan hoe lang je al oefent. Voor beginners is het bijvoorbeeld al heel wat als je een steentje kan weg vuren, of wat water optillen, of vuur uit je hand laten ontstaan. Maar stel dat je al tien jaar traint verwachten we wel wat meer van je. Niet-stuurders moeten een beetje kunnen vechten met een wapen naar keuze. Het gaat er ook om dat onze examinatoren het in je zien. Je moet goed kunnen trainen, en we moeten je ergens voor kunnen gebruiken. We willen niet de hele tijd bang moeten zijn dat je niet terugkeert van een missie. En het is natuurlijk ook altijd handig om een passie te hebben voor het helpen van mensen. Je moet ook tegen veel stress kunnen. Je krijgt amper vrije tijd, en moet altijd beschikbaar zijn. Het is best zwaar om een soldaat te kunnen zijn in dit leger, maar je krijgt er veel voor terug. Nog iemand anders?” Bumi kon niet goed zien wie toen zijn hand uitstak. “Hoe worden we ingedeeld? Worden we in grote legers ingedeeld van duizend man, of kleine teams van tien man?” “Ligt er aan. Is het oorlog, dan wordt iedereen in grote leger geplaatst van vijfduizend man. Maar in tijden van vrede wordt iedereen in gedeeld in kleine teams met vijf aardstuurders, vijf vuurstuurders, vijf waterstuurders en vijf niet-stuurders. Het zal natuurlijk altijd voor kunnen komen dat er veel meer aardstuurders dan waterstuurders zijn, maar we zullen ons best doen om groepen te hebben met gelijke aantallen. Niemand meer? Nou, dan genoeg gepraat. Tast toe.” Ze begonnen aan hun ontbijt. Ze aten gefrituurd deeg, en dronken wat thee.

Na het eten liepen hij en Saku naar buiten. Ze varen die nacht vertrokken, en ze konden Republicasia al niet meer zien. Overal om ze heen was er water, en niks anders dan water. Waterstuurders moesten het heerlijk vinden om zo midden in het water te zijn. Ze waren hier helemaal in hun element, letterlijk en figuurlijk. Voor aardstuurders was het vast wat minder hier, tenzij ze konden metaalsturen. Luchtstuurders waren natuurlijk overal dicht bij hun element, en vuurstuurders konden gemakkelijk zelf vuur laten ontstaan. Maar er was vast niets fijners voor waterstuurders dan op zee zijn. Helaas voor Bumi was hij geen stuurder. Hij vond het nog steeds verschrikkelijk dat hij een niet-stuurder was van zijn familie. Eeuwenlang hadden alle luchtnomaden kinderen gekregen die ook konden luchtsturen. Dat kwam er grotendeels door dat ze alleen binnen hun eigen natie kinderen kregen, en ze doordat iedereen luchtstuurder alleen met stuurders kinderen konden krijgen. Door de grote genocide was zijn vader de enige luchtstuurder geweest, en daardoor kon hij natuurlijk niet met een andere luchtnomade trouwen. En omdat Katara’s ouders allebei niet stuurders waren, had hij haar niet-stuurders gen geërfd. Hij nam het haar niet kwalijk, maar vond het wel verschrikkelijk. “Eh, Bumi”, onderbrak Saku zijn gedachtegang. Hij leek een beetje gespannen. “Misschien moet je even naar boven kijken.” Toen Bumi naar boven keek, zag hij waarom Saku zo gespannen was. Er kwam iemand aangevlogen.

De komst van de avatar, de grote held van de wereld en co-stichter van het Verenigd Leger bleef natuurlijk niet onopgemerkt. Kato liep snel naar hem toe. “Avatar Aang, we zijn vereerd u hier te ontvangen. Wat is de reden van uw bezoek, is er iets aan de hand in Republicasia?” “Nee, ik kom hier om mijn zoon terug te halen.” “Wacht, is een van uw zonen aan boord van mijn schip?” “Ja, mijn zoon Bumi. Weet u toevallig waar hij is?” Bumi probeerde snel weg te duiken, maar zijn vader had hem al gespot. “Ah, daar is hij. Is er een plek waar ik hem even onder vier ogen kan spreken?” “Eh, natuurlijk meneer. Wilt u me even volgen?.” De kapitein leek erg verbaasd door Aang’s verzoek, maar nam ze wel mee. Bumi was teleurgesteld. Hij was op de boot, hun plan leek te zijn geslaagd. Hoe kon zijn vader zo zeker weten dat hij hier zat? Stil liep hij mee. “Hier kunt u wel zitten.” Zei Kato, alvorens weg te lopen. Het was een klein kamertje, eigenlijk meer een kantoor. “Hoe kon je zomaar weglopen?!” Zei zijn vader boos. “We hebben je uren gezocht, heel Republicasia doorgekamd. We dachten dat je misschien wel was ontvoerd.” “Alsof jij vroeger niet wegliep, bij de luchtnomaden.” Bracht Bumi daar tegenin. “En hoe kon je me eigenlijk vinden, als je dacht dat ik ontvoerd was.” “Nou, ik wist niks meer om te doen, dus besloot ik je energie te zoeken. Nadat ik je had gevonden, ging ik naar de basis van het Verenigd Leger, en kon ik er gemakkelijk achter komen waar je was. Toen ben ik jullie achterna gevlogen. Eigenlijk was het nog best makkelijk.” Er kwam een stem uit de sprekers die overal hingen: “Iedereen verzamelen in de Grote Zaal. Ik herhaal: Iedereen verzamelen in de Grote Zaal.” “Als dit klaar is, gaan we weer verder met dit gesprek.” Zei zijn vader.

Ze moesten eerst naar buiten om in de Grote Zaal te komen. Daar zagen ze dat er een andere boot naast ze lag. Het was geen boot van een van de naties. Ze voeren onder een donkerrode vlag, met daarop een Vuurnatie symbool in het midden met een soort van kruis er doorheen, en de symbolen van de Waterstammen, de Vuurnaties, het Aarderijk en van de niet-stuurders met pijlen naar het Vuurnatie symbool. Deze mensen hadden het duidelijk niet zo op de Vuurnatie. Om het schip stonden veel mensen van het schip. Ze waren gekleed in dezelfde donkerrode kleur als degene op de vlag. Bij sommige mensen was hun hoofd ook bedekt door de stof. Op hun borst stond ook weer hun logo. De stof zag er stevig uit, en vrij dik. De soldaten wiens gezicht zichtbaar was zagen er dreigend uit. Er hing een kleine brug tussen de twee boten. Ze liepen door de gangen van de boot. Van alle kanten kwamen er andere rekruten aangelopen. Saku kwam er ook aan, en ging naast ze lopen. “Wat is er aan de hand? Wie zijn al die mensen?” Vroeg Bumi aan de vuurstuurder. “Weet ik niet precies, maar ze kwamen net naast ons varen, en vroegen of we ze wouden laten binnenkomen. Ze hebben een boodschap aan iedereen op de boot, dus vroegen ze ons te verzamelen. Toen ze de zaal binnenliepen, zagen ze dat bijna iedereen er al was. Op de plek waar Kato die morgen had gesproken, stond nu een man in dezelfde kleren als de mensen die buiten stonden. De man leek zo rond de vijftig, en had al grijze haren. Op zijn gezicht zat een klein litteken bij zijn wang, waarschijnlijk een brandwond. Hij had een kleine witte sik, en had een hele korte sik. Hij begon met spreken: “Soldaten van het Verenigd Leger, ik groet u. Het spijt me van dit onaangekondigde bezoek, maar wij hebben een boodschap voor u. Wij zijn De Dovers van de Vuurnatie, of kort weg de Dovers. Ons missie is, zoals onze naam u vast al doet vermoeden, het doven van de Vuurnatie. We willen dat de Vuurstuurders, en al zijn inwoners, boeten voor hun daden. Ze hebben ons aangevallen, alle Luchtnomaden uitgeroeid om te voorkomen dat één man zou worden geboren. Ze hebben alle waterstuurders uit de Zuidelijke Waterstam meegenomen als gevangenen, en ze laten rotten in cellen. Ze hebben steden verwoest in het Oostelijke deel van het Aarderijk, en er kolonies gebouwd. Ze hebben zelfs de grootste steden Omashu en Basing Se veroverd door listen en laffe leiders. Ze hebben systematisch elke stuurder die geen lid was of was overgelopen naar de Vuurnatie opgepakt, en ze vaak ook vermoord. Ze hebben gezichten bewerkt.” Hij stopte even, om zijn litteken te laten zien. “Ze hebben levens verpest. Ze hebben families verscheurd. Ze hebben gemoord en geplunderd. Ze hebben onze wereld verscheurd. Laat dit even tot je doordringen.” Het bleef stil in de zaal. Niemand wist echt wat hij moest doen. Na een minuutje stilte ging de man weer verder. “En, wat deden we toen we de oorlog hadden gewonnen? Namen wij hun hele land in? Arresteerden wij hun stuurders, en doodden wij ze? Namen wij wraak? Het antwoord op deze vraag is makkelijk. Het antwoord is gewoon nee. Ze hebben de wereld zoals wij hem kenden vernietigd, en hebben er niet voor hoeven boeten. Ja, ze hebben misschien wat geld terugbetaald als schadevergoeding. Maar hoeveel maakte dat uit voor ze? Ze hadden alles geplunderd wat ze konden plunderen, en zijn rijk geworden van al ons harde werk. En wij pikken dat gewoon? Wij moeten hun steden innemen, hen op de knieën dwingen en dan hun land innemen. We arresteren al hun stuurders en burgers. En dan, dan creëren we een natie. De Niet-Stuurders Natie. Daarom hebben we nog een vraag aan jullie. Zijn er hier vrijwilligers aan boord, die ons willen helpen op onze eeuwige missie? En we hebben ook een eis voor jullie. We willen dat jullie alle Vuurstuurders, mensen die uit de Vuurnatie komen, mensen die uit de Vuurnatie’s Kolonies komen en mensen die er familie hebben aan ons overhandigen. Weigeren jullie dat, dan zullen we ze morgen zelf komen halen. Tot dan hebben jullie bedenktijd. Gebruik die tijd goed. Wij zullen het vuur van de Vuurnatie doven, met of zonder jullie hulp.” Eindigde de man. “Lang leve de Dovers! Doof de Vuurnatie!” Riepen alle Dovers tegelijkertijd, voordat ze met zijn allen wegliepen, in gelijke rijen. De mensen uit de Vuurnatie hadden de toespraak opgelaten aangehoord. Ze zagen er gestrest uit. Dat kom Bumi heel goed begrijpen. Er zou die nacht een belangrijke beslissing worden gemaakt.

Volgende: Het Gevecht om de Gouden Dageraad(Bumi: Het Leven van een niet-stuurder)

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Around Wikia's network

Random Wiki